ils

pimpen, 27 januari

2012-01-27T06:53:00.000+01:00

Eerste foto, speciaal voor mijn vriendin Sandra die haar Duits aan het pimpen is.
En ik pimpte er mijn zetels mee, met de "wonderhandschoen", zoals mijn moeder ze noemt. Ik had er niet meteen veel vertrouwen in, maar de lovende woorden van mama trokken me toch over de streep. "Kind, ge krijgt daar echt alle vlekken mee weg!" Mijn moeder, ...een volwaardig marktstandwerker zou ernaast verbleken!

De kussens in mijn zetels waren niet meer écht fris. Nu weer wél.
Want de "Textilfleckenentferner" deed wonderen. (Fijn woord hé, Sandra?)
Tralalalla!

Afgelopen woensdag... gepimpte ijsjes met mijn nichtje Kristel.
Wat een gezellige avond was dat.
Aan alle tafels werd "genoegzaam" gekeuveld of was het opvallend stil; alleen wij zaten voortdurend in een lachstuip als twee overjaarse pubers. Ik heb een héérlijke nicht, laat dat vooral geweten zijn :-)

Ik hou niet van chocoladeschilfers in mijn ijs, maar haalde die er met één besliste haal vanaf. Vanille-ijs én saus waren verder zeer jummie.

Thuis, mijn gepimpt toilet. Het is een onooglijk detail misschien, maar het plast een stùk vrolijker als je tegelijk naar een lenteachtig bloemenweitje kan kijken. Woensdagmiddag voor géén geld gekocht.

Leuk toch? En je hoeft het niet eens water te geven :-)
Tralalalala!

het meisje S. van Telenet, 26 januari

2012-01-26T16:40:00.000+01:00

"Welkom bij de klantendienst van Telenet. Indien u administratieve vragen hebt, druk 1."
- "1" (oh dear, daar gaan we, denk ik)
"Indien u een bestaande afspraak wil wijzigen, druk 1 (nope!)
indien u gaat verhuizen, druk 2 (zéker niet van plan)
indien u gebruik wil maken van onze algemene automatische diensten, druk 3 (nope!)
indien u vragen hebt ivm uw aanrekening, druk 4" (aah!)
- "4"
"Indien u uw saldo wil consulteren, druk 1 (néé, dank je wélllllll!)
indien u het gebruik van uw gsm wil nagaan, druk 2 (ik heb geen telenetabonnnnnnemméént!)
indien u vragen hebt ivm met uw aanrekening, druk 3"
"3" (dacht dat ik dat eerder al vroeg? :-) )

"Blabla bla bla.... bla bla bla.. daarom is het mogelijk dat dit gesprek wordt opgenomen." (zucht)
"Al onze medewerkers zijn in gesprek, blijft u aan de lijn, de wachttijd bedraagt minder dan 2 minuten"

Dus ik wacht.

http://www.youtube.com/watch?v=nKWbMJOIkUk&ob=av2e

Drié minuten Limahl ,mijn god :-) Is dat even schrikken!
Genoeg tijd om uitgebreid te overpeinzen dat ik hoop dat die jongen intussen een leuk nieuw kapsel heeft.

Maar dan maakt het meisje S. tijd voor me.

Dat ik op 2 januari een technicus over de vloer had om digitale tv te installeren.
Dat ik de "shake" (wat een belachelijke naam zeg!) tv en internet koos.
Dat ik aldus géén vaste lijn voor mijn telefoon meer wilde.
Omdat ik die telefoon immers haast nooit meer gebruik.
Dat de technicus het toestel afkoppelde en op mijn vraag of ik verder nog wat moest ondernemen " nee" zei.
Dat ik dat voor alle zekerheid nog eens vroeg.
Dat hij " nee" herhaalde en eraan toevoegde " de lijn wordt van op afstand gedeactiveerd, mevrouw."
Dat het een beleefde jongen was.
Dat ik nù op mijn rekening toch 19,O7 euro aangerekend zie, voor een nummer dat in mijn ogen al een maand niet meer bestaat.
Dat dat toestel al een maand op zolder staat.
En ik er niét meer mee telefoneer.
Niét.
Dat ik de rekening wil betalen, minus de 19,O7...want ik héb helemaal geen vaste lijn meer...

Dat ze dat allemaal wel begrijpt.
Maar dat ik niet eigenhandig sommen van rekeningen kan gaan aftrekken.
Dat ze het even moet uitzoeken.
Dat ik dus even moet wachten.

Dat ik dat zal doen.

Hé , verrék, heb je hém weer :-)

"Mevrouw,"
"Ja?"
"Momentje..."

"U bent er nog?"
"Ja hoor..."

Dat ze een dossier heeft aangemaakt, maar geen gegevens kan invoeren omdat er een probleem is met de toegang. Maar iemand zal me binnen de 48 uur bellen en me op de hoogte houden. En of het klopt dat mijn gsm-nummer XXXXXXXXXX is.

Dat dat inderdaad klopt, ja.

En of ik even mijn vast nummer wil doorgeven, "VOOR HET GEVAL ZE ME DAAR WILLEN BEREIKEN". :-) :-) :-)

Dat dat toestel, zoals eerder gezegd al een maand op zolder staat. (miérzoet lachen, ik kan dat)

Dat ze dat, ow ja, toch éfkes vergeten was.

We nemen haast afscheid als vriendinnen.

Vandaag belt een collega. Op mijn gsm uiteraard. Want mijn telefoontoestel staat
al
een
maand
op
zolder !

Dat ik de technicus niet had moeten geloven, dat die foute informatie doorgaf.
Dat het spijtig is maar ik toch die bijna 2O euro zal moeten betalen.

Dat ik dat niét wil.

Dat het toch zal moeten.
Dat ze aan regels gebonden zijn.

Dat ik het toch niet wil betalen.

Dat ze me een compensatie kan voorstellen.
Dat dat twee maand gratis kabelaansluiting is.
Dat dat overeenstemt met die twintig euro en zelfs méér...

We nemen geen afscheid als vriendinnen.

Dat IK nu niet goed begrijp waarom het allemaal zo omslachtig moet.

Laat me toch gewoon mijn abonnement betalen zoals dat hoort.
Zeg dan:" Die 19,O7 euro moét u inderdaad niet betalen.
U kreeg immers verkeerde informatie door."
Dat is toch maar gewoon "fatsoenlijk"?

En vooral; zet een ander nummer op dan:

Dit bijvoorbeeld:

http://www.youtube.com/watch?v=uWhkbDMISl8&ob=av2e

Als het dan toch per se de jaren tachtig moeten zijn?

kleine dingen waar ik moet om lachen, 25 januari

2012-01-25T11:59:00.000+01:00

"Een nietszeggende foto", zeg je?

Sta me toe één en ander te verduidelijken.

De foto toont wat ik zie als ik in bed lig. Niet dat je dat per se hoéft te weten, maar het verduidelijkt mijn verhaal toch wel, mag ik hopen.

Ik slaap dus recht onder een veluxraam en lag gisteren op een redelijk uur in bed... hoofdpijn en zo, je wéét wel, dan ga je op tijd naar je nest, want in het donker voelt je hoofd lékkerder aan.

Vroeg slapen, denk ik dan.

Gezond.

En morgen fris als een hoentje weer op.

MAAR...

DAN...

is er dat artikel in de krant...

en zijn er de enthousiast blinkende oogjes van Frank Deboosere...

en die vertellen dat er op 23 januari een enorme uitbarsting op de zon is geweest waardoor er een wolk op weg is naar de aarde die zou maken dat we, " met een beetje geluk", ook hiér poollicht zouden kunnen zien.

Ik vind dat absoluut fascinerend klinken.

Néé, helaas, knikt Frank spijtig, een precies uur kunnen we er niet op plakken maar het is wel iets héél bijzonders. Ja, dat zal bést!

Kijk, dan komt het kind in mij boven en lig ik beneden op mijn zetel de hele avond met maar één lampje aan en de gordijnen open, mocht ineens "het poollicht" er zijn (het was ook weldadig voor mijn hoofdpijn, dit geheel ter zijde), want zoiets wil je toch niet missen?

Ja, er is inderdaad wat veel bewolking, maar ik maak me sterk dat ik strakjes olieachtige groene, gele en oranje gordijnen door de lucht ga zien razen, dus .. regelmatig eens naar het raam om te kijken. Als een zesjarige die hoopt Sinterklaas te betrappen.

Behalve de gewone lichtpollutie echter : niks te zien. Nada.

En dan, zoals gezegd, nétjes, op een déftig uur naar bed.

Daar wordt het lachwekkend.

Ogen toe, ik moét slapen...

Toch even open; misschien mis ik op dit eigenste moment wel een nooit eerder gezien natuurverschijnsel!

Néé, niks hoor.

Slapen dus!

Nu misschien toch nog eens even kijken? Even maar?

Niks te zien. Mijn veluxraam gaapt als een zwart gat.

Slaap dan toch!

Ik wil het niet langer rekken dan strikt nodig, maar tot na tweeën houdt het poollicht me uit mijn slaap. En ik vind dat belachelijk van mezelf hé, maar ik heb er géén verweer tegen; keer op keer wil en zal ik kijken. Heb jij dat nu ook, dat je je dan zo'n KIND voelt?

In het nieuws zei een wetenschapper dat de wolk er ook voor kon zorgen dat elektriciteitscentrales en ook vliegtuigapparatuur ernstig konden verstoord worden.

' s Morgens heb ik geen internet en ook mijn tv doet het niet (speciaal gecheckt, ik kijk geen tv voor ik naar school vertrek). Mijn collega die in de buurt woont, vraagt me op school of ik ook een stroompanne had vannacht, zij had het gemerkt aan een flikkerende wekker die was uitgevallen.

Well, I'll be damned... heb ik toch nog de "wolk" gemist... !

Misschien nét gepasseerd toen ik eindelijk insliep... :-)

"Het was vroéger toch een pak makkelijker, die benamingen voor kleuter- en lagere scholen," hoorde ik deze week iemand verzuchten. "Op welke kleuterschool zat jij?"

-"Ik? Op Sint-Cordula, " zeg ik.

-"Precies, nét wat ik bedoel, en nù zijn het "de apenstaartjes", "de bonte vlinder", "villa kakelverbond".. wat wéét ik allemaal. Het geeft je toch de indruk dat als je met de directeur of directrice daar wil spreken je moet vragen naar de "opperkabouter" of de "opperelf?"

Om een misschien onverklaarbare reden vond ik dat énorm grappig en speelt het nog vaak door mijn hoofd. Misschien omdat ik een levendige fantasie heb en me die mensen in hun gepaste outfit zoooo voor de geest kan halen? :-)

We zijn op school aan lessen in verband met "schematiseren" toe. In ons handboek vinden ze daar een uitgebreide tekst over de geschiedenis van het Nederlands geschikt leesvoer voor... Ik juich dat toe, want vind dat een leuk onderwerp.

Dus de leerlingen slaan aan het schematiseren. Goed zo...

In de tekst gaat het er onder andere over dat in de zeventiende eeuw de Statenbijbel en ook auteurs als Hooft en Vondel een grote invloed hadden op het ontstaan van een eenheidstaal. Ze vermeden het dialect, kon iédereen hen tenminste verstaan.

"Vondel? Hooft? Zegt dat jullie wat?" vraag ik.

"Jawel mevrouw," hoor ik een zelfzekere stem " we lazen vorig trimester toch nog een gedicht van Hooft?"

Een klein mannetje in mijn hersenpan rent als gek langs de rekken met " geziene leerstof".

Ik zet een verbaasd gezicht op.

"Een gedicht van Hooft?" zeg ik aarzelend "dat dacht ik niet hoor..."

"Weet het wel zéker," gromt de stem... "allez mevrouw, dien junkie, met zijn junkieverdriet, en zélfmoord gepleegd en al!"

De klas is me voor.

"Dat was JOTIE T' Hooft, jong! En daar bekeken we foto's van, van in de jaren zéventig! Van vorige EEUW!"

Oeps.

Slechts een paar eeuwen ernaast.

"t Zal zijnen bompa geweest zijn dan."

Achteraf maakt het me vrolijk. Op het moment zélf denk ik dan.. hoé kon ik duidelijker maken dat Jotie hedendaags is en Hooft en Vondel niét? Hoé ver sta ik van de wereld van wie zeventien is, en voor wie "al die mannen" één pot nat zijn...?

Zo'n dingen zetten me altijd lang aan het denken.

staking, 24 januari

2012-01-24T13:28:00.000+01:00

Niet IK staak, maar mijn sinussen.
Hele nacht niet geslapen, voormiddag gelukkig wel.
Bonkende hoofdpijn en absoluut geen zin om wat dan ook neer te schrijven.
Voel me miserabel, maar het gaat altijd ook wel weer over.
Er zijn heel wat érgere dingen.
Hopelijk hebben jullie een wat fijnere dag...

Amaryllis, (II) 23 januari

2012-01-23T19:07:00.001+01:00

Er zit nog een tweede bloem klaar.
Mijn grootmoeder zou fier op me zijn, denk ik...

chocomousse en schoolwerk, 22 januari

2012-01-23T19:03:00.000+01:00

Zo was het nu eenmaal...
:-)

nachtgedachten, 21 januari

2012-01-22T23:09:00.000+01:00

nachtgedachten

weerhaakjes in mijn brein
enterkabels in mijn hersenen
die mijn dromen slepen
naar handen, gezichten en ogen
van vroeger
stemmen die ik al jaren niet meer hoorde
's nachts tot leven gewekt
een onderstroom van "voorbij"
in een rivier die mij meesleurt
en doet bloeden

maar
de wekker wist de wonden

en de nieuwe morgen
is een pistolet met bruine suiker
en appelsap

Love boat, 2O januari

2012-01-20T16:57:00.000+01:00

241 afleveringen van "The Love Boat" werden indertijd op ons los gelaten maar Aaron Spelling kon het alvast niet zooo gek bedenken.

Captain Stubing van de Love Boat houdt er nu een jonge minnares op na, een Moldavische, en voert met haar van tijd tot tijd frêle dansballetten uit op de brug, in tutu... "Gopher" heeft het zélf al gezien. Iets komisch had het wel... "Doc" en hij maakten zich er vorige week nog flink vrolijk over.

Om indruk te maken, wil de kapitein zijn Domnica ook van op de boot de schilderachtige haventjes aan de Italiaanse kust laten zien. Van héél dichtbij...

Vervolg bekend...

regen, 19 januari

2012-01-20T06:16:00.000+01:00

Regen en wind, de godganse dag door.
En goed doorgewerkt aan allerlei dingen voor school en thuis.
En verder valt er niet gék veel te melden vandaag.

Tovenaar en ik kijken 's avonds gezellig een aflevering "Zen", politiereeks die zich in Rome afspeelt. Het is knus in onze zetel, terwijl de regen de ramen ranselt. Mijn lief is ontzettend kusknus :-)

Amaryllis, 18 januari

2012-01-18T19:01:00.001+01:00

Als ik een Amaryllis zie, moet ik aan mijn bomma denken. Je kon haar geen groter plezier doen dan haar een bol kopen waar de plant nog maar een paar millimeter was "uitgekropen". Wekelijks, -of voor mijn vader dagelijks, want hij sprong elke dag wel bij zijn moeder binnen- kreeg je dan verslag hoeveel centimeter de Amaryllis wel was gegroeid. In mijn herinnering nemen die planten bovenmenselijke proporties aan, beetje evenredig met de trots waarmee mijn bomma over haar bloem sprak.

En nu kreeg ik er zelf een; mijn nicht Kris, ook een kleindochter van diezelfde bomma, bracht me er vorige week eentje mee. We babbelden over vanalles, maar ook nog eens over de bomma. Dat vond ik bijzonder fijn, want er is verder niet écht nog iemand waarmee ik kan praten die haar goed gekend heeft. Mijn moeder ja... maar die heeft geen goeie herinneringen aan haar schoonmoeder én natuurlijk mijn vader. Vreemd genoeg heeft hij er geen behoefte aan, al had hij een goeie relatie met zijn moeder. Maar als ik over haar wat zeg, duurt het nooit lang of hij vervalt in stilzwijgen, of hij begint over iets anders. Meestal over de vraag "wat we eten vanavond". Ja, daar sta je dan, he... :-)

Ik hield erg veel van mijn bomma. Was blij dat ze erg oud mocht worden, al was dat de laatste jaren van haar leven ook " te lang": pakweg tot haar negentig was dat ok, maar de laatste vier jaren, in een geheugennevel waarin ze niemand meer herkende.. dat had niet per se nog gehoeven...

Ik zie de Amaryllis en denk aan haar. En zo is het goed.

Bedankt Krisje, je cadeautje was superfijn :-)

moe, 17 januari

2012-01-17T22:14:00.003+01:00

Goed én slecht nieuws.

Als je om zes uur denkt, "efkes op de zetel gaan liggen en ik doe mijn ogen toe"... en je wordt even na half tien wakker, is dat géén goed nieuws... met een verfrommeld hoofd.

Als je tot het achtste lesuur lés hebt - tot half vijf met andere woorden- en je kan voor de éérste keer al zonder je lampen aan te steken met de auto naar huis rijden, dan vind ik dat goéd nieuws. Bring them on, de lange "lichte" dagen!

Ik ga naar bed nu... ben moé... lees in de krant verder dat meneer Bosmans van de Bond zonder Naam overleden is... spreuken "kleurden " onze klaslokalen, elke maand weer opnieuw.

En ook Baantjer wisselde het tijdelijke met het eeuwige.. nooit één aflevering van gezien, maar in mijn ogen was hij de énige echte Zwarte Piet die ik me uit mijn kinderjaren kan herinneren. En die rol, daar keek ik graag naar...

http://www.youtube.com/watch?v=Ok_hXn-Oy_Q

Op de valreep nog iets leuks;

Vordenstein, 16 januari

2012-01-16T17:44:00.000+01:00

Ik prijs me gelukkig vandaag dat ik maar een halve dag les heb. Check bij mijn moeder hoe ze zich voelt ; "Niet zo geweldig, ik zou graag willen slapen nu," hoor ik, dus blijf daar niet hangen. Mensen die willen slapen, moet je laten rusten, zo begrijp ik het toch, weliswaar mét het risico dat ik achteraf te horen krijg; "Kon je niet wat langer bij me blijven zitten als ik me zo slap voelde?"... maar bon... I like living dangerously :-)

Ik heb al sinds een paar weken een "uitnodiging" op zak; klasgenootje van de lagere school googelde me en stuurde een berichtje via facebook. We zouden samen eens wat gaan drinken en was ik in de buurt, dan moest ik zeker eens binnenspringen.

Goéd, dat doen we vandaag dus!

Mooi weer, misschien wil Marleen zelfs mee gaan wandelen?

Wil ze wel,... kan helaas niet, maar we babbelen bij. Net alsof het niet méér dan een week geleden is dat we elkaar zagen in plaats van 34 jaar geleden. Gezellig is dat.

En na afloop ga ik toch nog wandelen in Vordenstein. Zomer of winter, ik loop hier graag rond. De eekhoorntjes zijn me met mijn fototoestel te snel en te slim af, maar verder is het er prachtig op deze zonnige maandagmiddag. Uurtje frisse lucht doet mijn hoofd goed...

Bomen klauwen naar de zon.

Vijver met flinterdunne ijslaag erop.

Zon!

Kom een buurjongen tegen die hier aan het werk is. Bos-en tuinbouw aan het leren. " Kan je in mijn tuin ook, hoor!" lach ik. " Ik zag het al.. zo kaal dat het bij jou geworden is, zeg! "zegt hij, met een kritische blik.

"Wacht maar tot het lente is, dan plant ik alles mooi vol!" verzeker ik hem.

Mijn laarzen kraken op de bevroren ondergrond.

Ik voel me gelukkig. Putje winter en toch ademt alles "lente"...

Deze foto was zeker leuker geweest als Marleen er ook had op gestaan. :-)

In deze knoppen woont de lente.

Haagjes netjes gesnoeid, perken wachten op aanplantingen in de lente. Dan kom ik opnieuw kijken.

Thuis nadien.
Werken voor school.
Ik vind dit een geweldig leuke dag.

Trallalalalalala!

Linkeroever, 15 januari

2012-01-15T20:25:00.000+01:00

Wandeling op Linkeroever vandaag. Zalig in de zon met mijn lief...

Ik zou dus blijkbaar al best een "uit de kluiten gewassen" Viking kunnen zijn...

Wat een heerlijk gevoel...

De boeienwei.

Zalige zondag. Geluk is eenvoudig als je maar "wil"... ( en als de ander maar wil, ... ook dat!)

een nieuwe oprit, 14 januari

2012-01-15T17:08:00.001+01:00

Vanaf vandaag heb ik een opritje om meneer Polo te stallen én een onoverwoekerd tuinpad naar mijn achtertuin. Hoera! Laat de lente maar komen, dan zwieren we een hoop planten en bloemen in dit perk!

Ik heb er zin in!

En deze zandvlakte moet tegen dan ook weer een gezellige tuin worden.
Ik zie het helemaal weer zitten,... beetje tuinwroeten :-)

Dus er mag gevierd worden.

Tovenaar thuis in Merksem. Samen... gezellig.

Ik ben geen mens om veel alleen te zitten. Heb gezelschap nodig om voor te kunnen zorgen. En als mijn lief ook goed voor mij zorgt, vind ik de wereld perfect. (Je mag dan wél eventjes niét naar het nieuws kijken, want niet iedereen leeft op de "gelukkig"-planeet. Dat is iets waar ik héus nog wel over nadenk.)

geen nieuws, 13 januari

2012-01-15T16:59:00.000+01:00

Vrijdag de dertiende.
Het zou een ongeluksdag zijn voor wie er geloof aan hecht.

Voor mij was het een "business-as-usual" dag, maar de toestand van mijn moeder is minder zorgelijk dan het er gisteren uitzag. Dat is tenminste goéd nieuws.

Zeker voor een vrijdag de dertiende...

een vaak gevoerd gesprek, 12 januari

2012-01-13T11:06:00.000+01:00

Een vaak gevoerd gesprek.
Wat zeg ik?
Een gesprek dat ik misschien al een paar honderd keer voerde.

-" Ik kan het écht niet meer aan..."
-"Zou je het gewoon niet wat kalmer aan gaan doen?"
-"Voor alles sta ik er alleen voor..."
-" We doen nu toch samen boodschappen?"
-"Het is allemaal te veel voor mij..."
-"Zou je je dan gewoon eens niet eens laten helpen?"
-"Hélpen? Wié gaat er mij helpen?? Ik moet altijd alles alleen doen!!"
- "Je zou al eens kunnen beginnen met het werk dat de verpleegsters horen te doen, niet zélf te doen..."
-" Die doen da soms niet graag, zenne, ik zié da,... ja, en dan zeg ik... kom... IK zal dat wel doen...Die vinden da wél gemakkelijk dan..."
-"Moet je niet doen, hé mama... je betaalt die mensen om zeven dagen op zeven te komen en drie of viér dagen doe je alles zelf...dat kan toch niet de bedoeling zijn?"
-"GIJ weet niet hoe de mensen zijn.... ik moét da kunnen, ik doe da zélf...liever als dat ze daar dan met een lang gezicht staan..."
-"Ok, wat zou je er dan van denken als je me in het vervolg gewoon de boodschappenlijst meegeeft en je thuis wat rust op de zetel intussen?"
- "Ik kies mijn eten zélf hé,... gaat GIJ kiezen wat Ik eet, soms???"
- " En zou je er eens niet over denken om iemand te laten komen om te poetsen?"
- "En er dan altijd achterlopen om de hoekskes te doen, die die kuisvrouw vergeet? Dan doe ik het nog liever zelf!!"
- "De tuin dan... daar is ook altijd werk mee, he? Kunt ge geen tuinman laten komen die regelmatig snoeit? IK doe het gras altijd wel af, maar snoeien, da kan ik niet zo goed..."
-" Kind, als ge met ne zieke mens als uw vader zit, zijt ge al lang blij dat ge eens buiten kunt en vollen bak in den hof vliegen, zenne!! GIJ beseft dat persies niet, he? "
And so on....

Ik weet niet hoe ik zo'n mensen moet helpen.
Feit is dat mijn moeder vandaag naar de dokter ging, liet vaststellen dat ze een torenhoge bloeddruk heeft en nu "verbod" heeft gekregen om ook nog maar iéts te doen. Ze mag alleen nog liggen en rusten.
Mijn vader kan helemaal niks zelf.
En belde me met het éisenpakket van wat er nù allemaal moét gebeuren. Nù.

Het wordt een geweldig weekend. Ik zie het al aankomen.
En ik bén niet te beroerd om te helpen; écht niet... maar tién jaar lang goeie raad geven, oplossingen voorstellen en télkens weer de "crisismomenten" mogen oplossen terwijl mijn moeder voor iedereen de schijn ophoudt " ach ja, het gaat hoor, ik wil mezelf niet moédig noemen, maar ik weet van aanpakken, ik sla me erdoor..."het wéégt soms érg zwaar op me.

Machteloosheid altijd zeker?

Avond afgesloten met een stukje "Laatste Show". Kijk ik anders nooit naar. Yevgeni coverde een nummer van "Twee Belgen": Lena.
Wat een toeval...
Ze is jarig vandaag. Lena. Maar als je gescheiden bent, heb je ook opeens "ex"-petekinderen, helaas. Dingen die je spijtig vindt en niet goed kan of mag maken, ik vind dat enorm drukkend. Elke crimineel krijgt een tweede kans, -ik vind dat prima-, maar IK heb geen moord gepleegd... "wil" zo graag... maar geen hond die er wat om geeft. Het doet zeer. "Men" mag dat gerust weten...

gééuw, 11 januari

2012-01-11T18:08:00.001+01:00

Ik lees graag. Ik lees graag kranten; of die nu in papier in mijn handen knisperen of ik ze online lees, dat doet er niet zoveel toe.

Maar soms staat er ook een hoop onzin in.
In vacature.com meent men ons te plezieren met het volgende.
Oh,... als dat tegenwoordig sarcasme is? "Geeuw," zeg ik dan.

Iemand zonder gsm is stilaan als een café zonder bier: onbestaande. De handige telefoon op zakformaat zorgt er niet alleen voor dat je overal bereikbaar bent, hij meet je ook een bepaald imago aan.

Vacature dissecteert voor jou het imago van de populairste mobieltjes met een sarcastisch scalpel.

1. Een openklapbaar exemplaar

Wat de eigenaar erover denkt: “Ik doe niet mee aan hypes, ik heb geen e-mail of apps nodig. Het feit dat ik een oproep kan beantwoorden door simpelweg mijn gsm open te klappen is al hip genoeg.”

Wat het eigenlijk uitstraalt: “Ik ben een beetje blijven hangen in het jaar2007.”

2. Een stevige old school Nokia

Wat de eigenaar erover denkt: “Ik ben avontuurlijk en ongelooflijk cool. Ik kan deze gsm van de vierde verdieping naar beneden gooien en hij zal heelhuids uit de crash komen. Bellen en sms’en, wat moet een telefoon meer kunnen?”

Wat het eigenlijk uitstraalt: “Alle telefoons met een bouwjaar na 2003 zijn veel te ingewikkeld voor mij. Ik volg niet meer wat er gebeurt in de wereld.”

3. Een iPhone

Wat de eigenaar erover denkt: “Ik ben hip, want ik kan mails sturen van op de top van de Mont Blanc en tegelijk mijn twitterfollowers laten weten waar ik ga lunchen. Ik vind het belangrijk om mee te zijn met de laatste trends.”

Wat het eigenlijk uitstraalt: “Ik ben een snob die blij is dat zijn telefoon één miljoen verschillende manieren biedt om tijd te verspillen.”

4. Een Blackberry

Wat de eigenaar erover denkt: “Ik ben een zakenman pur sang. Ik wil communiceren, niet geëntertaind worden.”

Wat het eigenlijk uitstraalt: “Mijn vingers zijn te dik om een touchscreen te kunnen bedienen en ik heb grote zakken om deze gigantische telefoon in mee te nemen.”

5. Een Android-telefoon

Wat de eigenaar erover denkt: “Ik zwem tegen de stroom in. Een iPhone is voor meelopers, Android is voor vrije, creatieve geesten.”

Wat het eigenlijk uitstraalt: “Ik vond een iPhone te duur.”

6. Een Bluetooth headset

Technisch gezien is het geen telefoon, maar het ‘hebbeding’ heeft toch een duidelijk imago.

Wat de eigenaar erover denkt: “Ik ben zo belangrijk dat ik mijn handen altijd moet vrijhouden, stel dat iemand mij probeert te bereiken.”

Wat het eigenlijk uitstraalt: “Ik zie er belachelijk uit met deze buitenaardse extensie aan mijn oor. Ik zie er nog belachelijker wanneer het lijkt alsof ik tegen mezelf praat.”

Verder had ik een normale, gewone dag.

Blij dat ik mocht vaststellen, dat sommige leerlingen zich blijkbaar goeie voornemens hebben gemaakt en vorig jaar niks lieten zien, en nù mééwerken in de klas. Als je dan eens een complimentje kan maken, is mijn dag meteen goed :-)

Een kinderhand is gauw gevuld, ja...

Ook met een ouderwetse gsm... :-)

Arno, 1O januari

2012-01-10T20:25:00.001+01:00

Gisteren naar "God en Klein Pierke" gekeken.

-" Wat doe je nu, Arno?"
- ...
-"Wat doe je nu?"
- Ek? Ek moak muziek, he... ek en speel kek hienen basket he..." (lacht)

Naast tv ook erg leuk: boeken! Kijk maar ...
http://www.youtube.com/watch?v=SKVcQnyEIT8

Dan wil je toch metéén gaan lezen? :-)

ziekenhuis (alwéér), 9 januari

2012-01-09T21:00:00.000+01:00

Leuke dag op school.
Best wel zin om terug aan de slag te gaan.
Korte avondvergadering op school nog...

En onderweg naar huis gebeld door mijn vader.
Weer eens naar het ziekenhuis.
Paar uur later thuis.

Balen is dat.
Geen zin om te schrijven, jongens.
Terwijl er best wat méér in mijn hoofd zit...
Maar goed...
Ander keertje dus maar.

x

cover, 8 januari

2012-01-08T22:32:00.000+01:00

http://www.youtube.com/watch?v=d9NF2edxy-M&feature=share

Dat vind ik nu eens héél leuk gedaan.
Opent perspectieven voor de zomerbarbecues :-)

koekjes, 7 januari

2012-01-08T12:34:00.000+01:00

De chocoladekoekjes zijn qua smaak niet slecht, maar aan het uitzicht moet nog gewerkt worden :-)

Zandkoekjes zijn jummie, ook al zeg ik het zelf...

En verder niet écht veel zin om te schrijven... maar dat komt wel weer.
Met jullie alles goed? :-)

epifanie, 6 januari

2012-01-06T14:56:00.001+01:00

Epifanie.

In een religieuze context, betekent het dat we vandaag Driekoningen vieren. En ook al dweilde ik als kind graag verkleed en zingend van deur tot deur de straten af... ik ben er nu wat te "groot" voor geworden. Toch?

Maar "epifanie" heeft nog een andere betekenis: "een zich aan de ratio onttrekkende, kortdurende, diep inwerkende ervaring waarbij een zintuiglijk waarneembaar element in de gewone alledaagse werkelijkheid een niet binnen een gangbaar kader te plaatsen reactie oproept bij wie het ondergaat."

Kijk... en preciés dat overkwam mij vandaag. Uitgerekend op Driekoningen. :-)

Het zintuiglijk perfect waarneembaar element was een stem.

En er werd mij een vraag gesteld.

Ik had nooit gedacht die vraag nog te mogen horen.

Er wordt je immers niet alle dagen gevraagd " meter" te worden van een kindje dat op komst is.

Het riep bij mij "een niet binnen een gangbaar kader te plaatsen reactie" op. Echt.

Verrassing. Sprakeloosheid. Niet weten wat te zeggen. Natuurlijk "JA!" denken, maar het zo overweldigend vinden dat het even duurt voor ik dat ook kan zeggen.

Het maakt me gelukkiger dan ik met woorden kan uitleggen.

En er zijn mensen die weten waarom dat zo is.

vandaag, 5 januari

2012-01-05T14:04:00.000+01:00

Ik dénk te véél en doé te weinig vandaag. Maar goed, iederéén heeft wel eens van die dagen zeker?

"helemaal vanzelf", 4 januari

2012-01-04T19:21:00.000+01:00

Rondje boodschappen met mijn moeder deze voormiddag. Dat brengt ons om te beginnen naar het marktplein van Schoten, want we moeten naar de bank. Parkeren gaat niet zo vlot, want de "solden" brengen een hoop volk op de been en iederéén wil hier blijkbaar wel een plekje om z'n auto te stallen. Dicht bij de winkels...

Ik rijd geduldig om te kijken of er ergens toch een gaatje is. Zie een vrouw met drie kleine kinderen in een auto stappen; ze komt een halve meter achteruit gereden om plaats te maken voor een volgende auto. Twee auto's, als loerende haviken, azen op haar plekje. Agressief ronkende motoren... ik zit het allemaal een beetje spottend te bekijken tot plots één van de auto's volle gas vooruitschiet en de hele zijkant van de auto die wil wegrijden ramt.

De mama van de drie kinderen stapt ontsteld uit, de man die net dit agressieve manoeuvre uitvoerde, blijft rustig in zijn gouden, dikke Mercedes zitten, met zijn voorkant tegen de zijkant van haar auto geplakt.

De vrouw is zichtbaar geschrokken en komt met een vragend gezicht op Mercedesman afgestapt. Die stapt uit, onbewogen. Hoogbejaarde man met veel levervlekken in zijn gezicht. Supersjiek uitgedost en met een jong Aziatisch meisje naast hem. Zwaar opgemaakt en dito aangekleed.

Ik denk... ik heb gezien wat er gebeurde... misschien toch maar even zeggen dat ik getuige was. De man zwijgt, de mama staat op haar benen te trillen... Dus ik vraag: " Meneer, wat bezielde u om zo naar voren te stormen om maar per se dat plekje in te palmen, zeg?" De man, met een sterk aangeblazen Duits accent bekijkt mij en zegt: " Maar ik dééd helemaal niks... de auto schoot helemaal vanzelf naar voren..." Zijn vriendinnetje, of wie ze ook mag zijn, staat bevestigend te knikken. "Hélemaal vanzelf ging dat."

"Maar meneer, mijn twee deuren zijn ingedeukt en mijn spiegel is kapotgereden... dat zullen we toch met de verzekering moeten oplossen, hé? " vat de vrouw moed. "Zo'n dingen gebeuren niet zomaar vanzélf, toch? U rééd toch plots naar voren om zéker te zijn van mijn parkeerplaats?"

"Het gebeurde hélemaal vanzelf," blijft de man volhouden.

Intussen staat een auto achter mij druk te toeteren en een platinablonde "poedel" met tonnen oogschaduw komt uitgestapt. Ze tikt me nijdig op de schouder en zegt:" Hoe zittet, gaat gij hier nog lang den boel blokkeren of wat? "

Ik leg met één zin beleefd uit dat "mevrouw hiér" van streek is en ik alleen even, een minuutje maar, wilde helpen, maar madam Poedel heeft daar geen boodschap aan en foetert in viswijvenantwerps dat het een "schaand" is dat ik hier sta. So much for empathy. Kindjes op de achterbank kijken geschrokken toe, dit terzijde...

Dus ik zeg haar: " Ok, ik zal verder een plekje zoeken en kom dan wel terug, dan kan u doorrijden. géén probleem!" Stap naar mijn auto, start, rijd door, zie een plekje, neem een brede bocht om te parkeren en word "afgesneden" door madam Poedel die daar plots OOK wil parkeren. Ze steekt haar middenvinger op.

Kijk, DAT moeten ze mij dus niét leveren, zoiets. Ik sta op dit moment nog zo dat zij die parkeerplek sowieso niet in kan, leg mijn motor stil, stap op haar toe, ze draait met woeste blik haar raampje open en ik zeg: " Zoals afgesproken, reed ik vérder, ging op de éérstvolgende parkeerplaats parkeren zodat U netjes voorbijkon. Graag nù dus even aan de kant, dank u wél!"

Ik draai me om en stap terug in mijn auto en kijk afwachtend haar richting uit. Poedel vertrekt met gierende banden en nogmaals opgestoken middenvinger.

Ik parkeer, schrijf mijn adres en telefoonnummer op en bezorg dat aan de vrouw met de gedeukte auto die intussen de verzekeringspapieren aan het invullen is. Mocht ze me nodig hebben, ze weet me nu te vinden.

Wat een hoop onbeschofte mensen zijn er toch op de weg vandaag de dag, zeg...

Bank bezocht, Delhaize bezocht. Gekke man loopt daar rond, die tegen iedereen boos commentaar spuit dat hij bepaalde dingen niet kan vinden en de Delhaizeverkoper aanspreekt met " Hey, Pippo, uw weegschalen hier staan niet zjust, gulle zijt allemaal dieven, allémaal...!" Daarbij wijst hij dreigend om zich heen, maar niemand geeft een krimp of wendt voor daar ook maar iéts van te horen. Vloekend en tierend zet hij zijn weg verder.

Mijn moeder verliest "onderweg" in de Delhaize haar boodschappenlijstje en gaat daardoor tegen dat we halverwege zijn volledig door het lint. Dat gaat allemaal "helemaal vanzelf"... en natuurlijk is het het einde van de wereld niet, maar tegen dat het nog maar middag is, heb ik al zoveel gescheld over en weer op straat en in de supermarkt gehoord dat ik overmand word door een enorm gevoel van treurigheid. Ik kan zo'n dingen niet goed de baas.

Omdat ik altijd denk dat er in het leven zoveel andere dingen van belang horen te zijn dan boosheid, agressie, ongeduld en frustratie. Ik blokkeer dan. Totaal.

Gelukkig zijn er veel momenten om "tegenwicht" te geven...

Zoals een avondje praten met mijn vriendin Sandra, die me gisteren kwam bezoeken, of een namiddag met mijn nicht Kris, vanmiddag. Warme mensen. Waar ik me goéd bij voel.

Ik vind de wereld soms zo hard en vind dan mijn weg niet.

Ook niet in de Delhaize. Maar bij veel mensen gaat het, dat zie ik toch, allemaal " vanzelf".

Vreemd.

vroég, 3 januari

2012-01-03T11:19:00.002+01:00

De dag komt vandaag vroég binnen bonzen. Al voor zés uur loopt de wekker af; mijn liefje moet vandaag weer aan de slag terwijl ik nog bijna een week vakantie heb. Het is niét eerlijk verdeeld in het leven en ik ben me van die luxe zéér bewust.

Er is niet veel dat me aanzet om méé op te staan, maar WAKKER ben ik op dit vroege uur al wel. Foto's van Dordrecht opladen, eens kijken wat de facebookvrienden de afgelopen dagen hebben uitgevreten, de vuilzakken buitenzetten, chatten met Katrien in Nieuw-Zeeland, een afspraakje regelen met mijn nicht Kris voor morgen, zestig bladzijden Gontsjarov lezen... allemaal al gedaan voor het elf uur is :-) Héhé :-)

Buiten raast de wind, klettert de regen. Als het niet écht moet... boodschappen of zo..., blijf ik vandaag lékker binnen...

In de online-kranten lees ik dat Kapitein Iglo overleden is. Nooit geweten dat die eigenlijk 45 jaar met de taxi rondreed in München. Dat had minstens een zeiljacht moeten zijn, toch? Er staat in de krant dat Gerd Deutschmann de rol van Kapitein Iglo "vertolkte" ( wat een zwaar woord voor een reclamespot?) sinds 2OO8. Tevoren deed John Hewer dat 31 jaar. Stel je dat voor... 31 jaar lang fishsticks lopen leuren met een nepuniform aan. What a job... :-)

De Duitser...

En de Engelse "acteur".
In Italië zou hij "Capitano Findus" heten?
Zo, dat is weer even genoeg aan totaaaaaal nutteloze en triviale informatie... niet?

Honger krijg ik er wel van.

Dordrecht, 2 januari

2012-01-03T08:13:00.000+01:00

Het is niet dat mijn tovenaar en ik per se de héle vakantie in de zetel willen hangen... maar tot dusver was het wéér nu niet bepaald uitnodigend om veel uitstapjes te maken. We joegen er dus, terwijl de regen buiten kletterde, bijvoorbeeld reeks één van "The Wire" door, deze vakantie. Ik vond dat ok tv, maar de véle superlatieven die ik her en der over die serie hoorde, vond ik toch een klein beetje overdreven.

En het kijken naar "them nigga's" die elkaar aldoor aanspreken met "Hey yo, nigga... wtf, f***, f****?" liet ook zijn sporen na; milkshake die ik in de Quick bestel bij een donkergekleurde jongen klonk in mijn hoofd als: " Hey, gimme a milkshake, you damn motherf *****er!" Maar uiteraard bestelt mijn stem keurig: "Voor mij een kleine milkshake vanille, alstublieft." Ik loop namelijk niet zo warm voor WTF en zo in het dagelijkse leven :-)

Besloot verder, op het eind van 2O11 dat ik aan "digitale tv" toe was én aan het opruimen van mijn vaste telefoonlijn. Ik ben geen beller, niémand behalve mijn moeder belt mij op die lijn, ik betaal ervoor en gebruik ze niet; vanaf vandaag kan ook mama me op mijn gsm bereiken; voor het verschil in prijs heb ik nu digitale tv en ik neem al die léuke films, die telkens pas om élf uur beginnen, op. Néh!

Handige mannen, die van Telenet... dat moet ik hen nageven; je vult online je hele bestelling in en dan krijg je de keuze tussen drie data waarop ze hun mannetje kunnen langssturen voor de installatie van je digicorder. "Wat een luxe," denk je dan en vinkt één van de data aan. En het wordt nog mooier, want dan wordt je de vraag gesteld of je wil dat dat mannetje vroég moet langskomen, ergens tussen 8 uur en 1O uur 's morgens, of liever tussen 1O en half drie, of tussen drie en zes of zoiets. "Cool!" denk je dan en in al je naïviteit, geef je aan dat meneer je niet meteen om acht uur uit bed moet komen ranselen tijdens de vakantie, maar dat hij vanaf tien uur bést welkom is! Op 29 december.

Je krijgt dan ook per mail een bevestiging toegestuurd. En tegelijkertijd ook het "helaas" bericht...

Helaas kan de technicus op het door jou gekozen moment niet komen, maar wel op 2 januari vanaf 1O uur.

"Waarom een mens dan laten kiezen??" vraag ik me op zo'n moment af, maar goed... ik wilde digitale tv... en het kon me eigenlijk totaaaaal niet schelen wannéér die kerel daarvoor kon langskomen :-), dus waar zou ik me over opwinden dat dat een paar dagen later was dan voorzien? :-)

"Onze technicus is naar u onderweg. We rekenen er op dat u thuis bent," kreeg ik rond tien uur toegestuurd. En even later was hij er. Half uurtje werk. Tevreden klant.

Temeer omdat hij vroég was en niet tegen half drie kwam aanzetten; dat gaf ons de kans om er toch nog eens op uit te trekken.

Tovenaar en ik auto in en naar Dordrecht gereden. Géén zin in pre-solden en bijbehorende drukte namelijk.

En wat foto's genomen.

Big surprise... :-)

Dordrecht ligt dus eigenlijk op een eiland. Ik vind "Merwede" als riviernaam prachtig klinken. Bijna "exotisch".

Ik zag vandaag in het nieuws beelden van de eerste paasbloemen die al uitkwamen, maar hiér zijn het voorlopig nog alleen sneeuwklokjes die je ziet... Klimaat op hol...

Geen hond op straat. Dat was hier ook zo, toen ik hier met vriendin Karine rondwandelde, intussen een hele tijd geleden...

Dordrecht is een "beetje" Venetië...

Zon, maar ook veel zotte wind... Ik vind het heerlijk in elk geval.

Dat blijkt een schrijfster van "meisjesboeken" te zijn geweest. Nooit van gehoord, eerlijk gezegd, maar wél een mooi huis, verdomd...

Hoge kerstboom in de mast...

Twéé weken!

Hou ik van...

Arij Scheffer, kunstschilder ( 1795 -1858) kijkt toe op de schaatsende kinderen.

Johan de Witt, raadpensionaris van Holland en daarmee de belangrijkste politicus van zijn tijd, werd in 1672 gelyncht tijdens een volksopstand. Ja, het was vroéger beslist allemaal béter..... duh!

Léuke... bij een kapperszaak...

Fijn slot van een fijne vakantie met mijn liefje... Hij is gewéldig :-)

Tralalalalalalallaaaaaaaaaaaa

Tradities, 1 januari

2012-01-01T17:21:00.000+01:00

Geen eerste januari denkbaar zonder het klassieke concert vanuit Wenen. Al zolang ik het me kan herinneren is dit vaste prik op de VRT. En traditioneler dan dit maken ze niet meer op de televisie: klassieke muziek, balletstukjes in het één of andere Oostenrijkse kasteel, een "grappige" knipoog tijdens het concert (dit keer zetten een aantal muzikanten een treinpet op omdat dat toepasselijk bleek en hamerde de dirigent met een hamer op een aambeeld, ja zooooo grappig was dat!) en steevast "an der schönen blauen Donau" en de Radetzkymars op het einde van het concert. Kan de hele zaal mééklappen. Glunderende Wiener Sängerknaben erbij :-)

Barokke zaal met overdadige kroonluchters en opgedirkte Wieners. Géén idee wié eigenlijk naar dat concert gaat. Politici? Diplomaten? Kunstminnende "gewone" mensen ?

Omdat ik de smaak van de kroonluchters en de geur van traditie ineens flink te pakken had, greep ik vandaag maar eens naar een "klassieker" uit de literatuur. Zevenhonderd bladzijden en een klets. Ik heb er zin in.

Skiën in Oberstdorf... nog zo'n 1 januari-gevoel-ding "iets" :-)

En de fijne traditie van de kerstkaarten, nu al lang aangevuld met mailtjes, e-cards en smsjes. I'm loving it :-)

Nieuwjaarsbezoekje bij mijn ouders.

Ik kijk vol enthousiasme uit naar het komende jaar. Moét goed zijn, ik heb er alles voor over om het goéd te maken in elk geval.

Mijn vader wil vooral weten of het eten gisteren wel lekker was.

Ook andere mensen zijn blijkbaar met "tradities" vandaag in de weer. Ik las in de onlineversie van De Standaard:

De religieuze politie heeft in Saoedi-Arabië een expat aangehouden omdat hij met ballonnen in de hand Nieuwjaar vierde. Dat meldt de Saoedische onlinekrant Sabq zondag.

De man werd in de boeien geslagen toen hij met de ballonnen over straat liep. Hij overtrad zo het verbod op het vieren van Nieuwjaar.

Sjeik Abdel Aziz bin Abdullah, de hoogste geestelijke in het ultraconservatieve Saoedi-Arabië, verklaarde in december dat het vieren van Nieuwjaar, verjaardagen of huwelijksverjaardagen indruisen tegen de islam.

Laten we symbolisch maar een sterke vuist maken tegen zoveel "azijnpisserij", niet?

Jij nog een ballonnetje?

Oudjaar, 31 december

2012-01-01T13:06:00.000+01:00

Dessertjes maken in Merksem.
's Avonds een oudejaarsfeestje in Gent.
Tralalalalallaaaaa!

Aperitiefhapjes.

Drankjes voor iedereen...

Chineesssssssss!

Muziek!

Dessertjes. De Tiramisu was wat te vloeibaar, maar niémand rept daar over! (only in my dréams :-) )
Tiramisushaking that ass :-)

Met enige "consistentie"... de chocomousse :-)

Lachen ...

Muziek!

En nieuwjaarsbrieven...

Originele verpakking van nieuwjaarsbrieven...

Fijne vrienden. Leuke avond.
Ik heb ervan genoten

goede voornemens, 31 december

2011-12-31T12:57:00.000+01:00

Neen.

gewoon, 3O december

2011-12-31T10:46:00.002+01:00

Tralalalalalalalalalalalalalalalalaaaaa!
Géén zin om te schrijven, jongens!

the wire, 29 december

2011-12-29T19:30:00.000+01:00

Middagje tv.

Frederik keek er al lang naar uit om deze serie te zien.

Knus.

Gezellig.

Zo hoort een kerstvakantie er uit te zien...

Alleen érgerlijk dat als je een serie uit de bib leent, je er quasi donder op kan zeggen dat de dvd beschadigd is en er vervelende storingen in zitten. Waarom zijn mensen niet wat zorgzamer als spullen niet "van hen" zijn?

it's been 7 hours and fifteen days, 28 december

2011-12-28T08:12:00.000+01:00

In de online De Morgen gelezen:

16 dagen duurde het vierde huwelijk van de Ierse biseksuele zangeres Sinéad O'Connor. Daarvan woonde het versgetrouwde koppel amper zeven dagen samen.

Ze had nochtans ervaring, Sinéad. Drie keer trouwde ze al, alvorens in de beruchte Little White Wedding Chapel in Las Vegas in het huwelijksbootje te stappen met ene Barry Herridge. Volgens haar ligt het aan mensen uit de omgeving van haar ex-man, die van in den beginne Barry waarschuwden om zich niet in te laten met een figuur als Sinéad O'Connor. De twee gaan - zoals dat heet - in alle vriendschap uit elkaar.

"Vanaf het ogenblik dat we, niet zo lang geleden, een koppel vormden, werd er hevige druk op hem uitgeoefend door mensen uit zijn omgeving die mij nog nooit ontmoet hadden en mij enkel uit de pers kenden", aldus Sinéad. "Hij is een fantastische kerel. Ik hou veel van hem. Het spijt me dat ik geen normalere vrouw ben. Het is pijnlijk om toe te geven, maar ik geloof nu dat we een fout begingen door het huwelijk te overhaasten. Maar we gaan in vriendschap uit elkaar. Ik wil dat hij vrij is en ik smeek de pers hem met rust te laten. Dat is van levensbelang voor zijn job, als therapeut van kinderen die hij behandelt."

Op kerstavond eindigde het sprookje. "Ik vind het spijtig dat ik nog maar eens een zoveelste man verdriet berokken, maar ik ben ook blij dat we elkaar nooit de duvel aandeden. Het is beter voor hem dat hij vrij is. En ik kan weer mezelf zijn." (bang/jv)

En nu allemaal: http://www.youtube.com/watch?v=iUiTQvT0W_0
Wat een vreemde mensen zijn er toch...

schrappen, 27 december

2011-12-27T21:37:00.000+01:00

Als ze in Samoa 3O december kunnen schrappen van de kalender om bij een andere tijdzone te gaan horen, wil ik graag hetzelfde doen met 27 december. En naar een tijdzone verkassen waar ik géén buik-en rugpijn heb.

Helaas niks vrolijkers te melden vandaag. Wat een ellendige dag...

Morgen hopelijk weer wat beter.

Gelukkig is het vakantie en hoef ik in deze omstandigheden niet naar school. Zou niet lukken.

kerst en tv, 26 december

2011-12-27T14:07:00.001+01:00

Tijdens de kerstdagen dringt de kitsch op tv zich zoals gebruikelijk op. En meestal heb ik daar een bloedhekel aan. Little Lord Fauntleroy, concerten van André Rieu, kerstschlagers op de Duitse zenders, de honderste heruitzending van

Sissi... juist ja :-)

En de onvermijdelijke Sound of Music. Maar daar heb ik dan weer een weak spot voor. Die ik niet goed kan verklaren, want het is hoégenaamd mijn ding niet, musicals en dirndljurken. :-) Maar ik neurie vrolijk mee, niettemin. Ja, verwonder je daar gerust over :-)

http://www.youtube.com/watch?v=_dpGmAc3kMk

Kerst in Oudenaarde, 25 december

2011-12-27T13:57:00.000+01:00

Mooi versierde tafel, lekker eten, lieve mensen... wat wil je nog meer?
Dat ik zeg dat ik met mijn gat in de boter gevallen ben?
Ok dan ... ik bén met mijn gat in de boter gevallen.

Véél foto's gemaakt.

Cadeautjes!

Pokerface bij het kaarten.

Leuke zondag met de familie.

Kerstavond, 24 december

2011-12-27T13:49:00.000+01:00

Bijzonder knusse avond met de meest knusse mens die ik ken.

Kerstmiddag, 24 december

2011-12-24T18:52:00.000+01:00

Kerstmiddag bij mijn ouders...

Met taart en cadeautjes...

Ik vind het, als het rustig is, een herademing... kerst met mijn ouders.
Vanavond met mijn liefje thuis bij onze kerstboom.
Ik ben een gelukkig mens.

En ik wens jullie allemaal een fijne dag en avond toe.
Dikke zoen van Ils

boos, 23 december

2011-12-24T17:21:00.000+01:00

Boos op mezelf.
Afspraak vergeten.
Overkomt me niet vaak. Maar voel me daar lastig over.
En schuldig. Bah...

Verder een drukke dag. En nog een drukke avond, want té late kerstinkopen moeten nog gebeuren. Maar mijn lief is bij me. Dat motiveert zéér. Ik ga genieten van deze kerstdagen en van de vakantie...

Music For Life, 21 december

2011-12-22T01:43:00.000+01:00

Ik zit, na een voormiddag en vroege namiddag van klassenraden bij de kapper als er een smsje binnenkomt van Peggy. Of ik misschien 's avonds zin heb om mee te gaan naar Music For Life. Het weer oogt wat druilerig, maar Peggy heeft "uit goede bron" vernomen dat vanavond Arsenal en Smith and Burrows zouden optreden... Daar wil je dan een mogelijke regenbui toch wel voor trotseren, niet?

Ik kom een kwartiertje aan voor de glazen container vanuit Gent komt aanrijden. De Groenplaats staat goed vol intussen. Het is droog en niet eens winters koud. Peggy is voorlopig nog niet aangekomen, maar ik kijk alvast. Ik kijk namelijk.... eh... graag :-)

Burgemeester Janssens opent het Glazen Huis.

Mutsen en spandoeken...

En dan is er tegen half negen Arsenal....

Pas na dit concert Peggy en Tina gevonden...

Agent koopt geen "Cupcakes for Life"...

Maar deze mensen wél! :-)

Pauze op een terrasje...

We zijn er klaar voor!

Ik weiger de volgende twee weken principieel om nog pizza te eten nadat deze "kiekens" voor ons constant met een boodschap op het karton van een diepvriespizza stonden te zwaaien. Denk misschien toch even aan wie achter je staat en ook iets wil zien :-) Dank u wel...

Agnes Obel.

http://www.youtube.com/watch?v=vjncyiuwwXQ

Prachtig nummer, vind ik...

Ik heb nog zin in een fikse wandeling. Genoeg muziek gehoord vandaag. Ik stap nog een dik uur rond. Soms geniet ik daar van.. ook als zachtjes de regen valt...

Met mijn gedachten alleen...

Wat een prachtige avond...

3O day song challenge/day 3O, 22 december

2011-12-22T01:07:00.000+01:00

Day 3O/ my favorite song this time last year

De afrekening van december 2O1O er dan maar eens bijgehaald he....
Mijn oog viel meteen hier op. Zal altijd wel iemand uit de eighties blijven, denk ik :-)

http://www.youtube.com/watch?v=59v72kh6lLk

Een echte "challenge" was dit overigens niet... ik kon meestal wel kiezen tussen een tiental nummers.

3O day song challenge/day 29, 21 december

2011-12-22T00:33:00.001+01:00

Day 29/ A song from my childhood

Volgens mijn moeder lag ik dit avond na avond luid te brullen in mijn bed. Laatste kleuterklas. Eigenzinnige versie Engels moet dat geweest zijn.
Helaas of gelukkig geen geluidsfragmenten van bewaard.

http://www.youtube.com/watch?v=HSNSTerj2Kc

Vlot in slaap vallen was ook toén al een probleem.

"Je lag als kind vaak nog met je ogen wijd open om half één, één uur 's nachts," zei mijn moeder. "Braaf, niet zeurend, maar wel klaarwakker."

Kijk, zo ken ik mezelf :-P

En zingen doe ik nog altijd graag. Vooral in de auto, nu...

3O day song challenge/day 28, 2O december

2011-12-20T09:15:00.000+01:00

Day 28/ a song that makes me feel guilty

Plaat ooit geleend van Geertje. Nooit teruggegeven. Die heb ik dus nog altijd.

http://www.youtube.com/watch?v=Q2aha4uEpEQ

Extended version. Extended geleend ook...

losse flodders (5), 2O december

2011-12-20T08:31:00.000+01:00

http://www.demorgen.be/dm/nl/3825/Buitenland/video/detail/1365493/Massahysterie-na-dood-Kim-Jong-il.dhtml
1.

Het is kennelijk bon ton in Noord- Korea om je tranen de vrije loop te laten bij het overlijden van de 'Geliefde Leider' Kim Jong Il. De man had nog een paar bijnamen, al leggen de Koreanen daarbij bijzonder weinig originaliteit aan de dag, vind ik; 'Zoon van de 21ste eeuw', ' Redder van het vaderland', ' Zon van het socialisme', 'Onoverwinnelijke Generaal', 'de Grootste Man die ooit heeft geleefd', 'Hij die verscheen uit het licht van zon en maan' of... 'de Vader aller Koreanen'. Stuk voor stuk doorslagjes van titels die je in een ander land, bij een andere dictator al eens gehoord hebt, of het nu China, Rusland, Roemenië of Libië was. Vooral die laatste titel zullen ze in Zuid- Korea ook érg graag horen...

In het filmpje dat ik oppikte uit De Morgen -voor wie er in slaagt om de volledige drié minuten van huilend Koreanendom uit te zitten- viel mij één ding op. Verdriet, oprecht of gefaket, mag en moét in Korea, wat blijkbaar echter totaal not done is, is elkaar daarbij vastpakken. Elke Koreaan huilt een plasje tranen bij elkaar, slaat eventueel daarbij hard op de grond, maar nérgens zie je mensen elkaar daarbij omarmen. Ik vind dat, los van het fenomeen massahysterie dat ik bepaald als akelig ervaar, opvallend. Verdriet délen is er niet bij. Nog akeliger dan massahysterie vind ik dat... eigenlijk.

Ik las op Wikipedia dat het verhaal gaat dat Kim in 1941 geboren werd op de flanken van een vulkaan. Op het moment van zijn geboorte zou er voor de kust van Pyongyang een zingend zeemonster zijn opgedoken. Daarnaast zou er een dubbele regenboog boven de stad verschenen zijn en gingen alle bloemen in het hele land plots bloeien. Afsluitend; er zou sinds die dag ook een nieuwe ster aan het firmament verschenen zijn. Hiér hadden ze de mosterd moeten halen om een bijnaam voor Kim te bedenken... toch? :-)

Uiteraard sta ik niet in voor de juistheid van elk detail van dit verhaal, maar als Wikipedia het zegt, ben ik geneigd het te geloven. Ik veronderstel dat het vak "geschiedenis" in de Noord-Koreaanse scholen "boeiend", "leerzaam" en bovenal " vaderlandslievend" zal zijn. Man, man, man, wat een land... Word daar per vergissing maar eens geboren...

Iets helemaal anders en een vlotte overgang kan ik niet maken; gisteren zag ik in de Dorpsstraat in Kapellen een man zijn neus -vrij luidruchtig overigens- snuiten in een rood-witte bollekeszakdoek. Zo eentje die ongeveer zo groot is als de gemiddelde keukenhanddoek. Ik vroeg me af hoe lang geleden het was dat ik dat nog eens zag na de heruitzending van "De Witte" op tv.

Ik zocht het op; het woord "interseksualiteit" bestaat wel degelijk en betekent dat een lichaam zowel mannelijke als vrouwelijke kenmerken vertoont. Maar op het examen Nederlands vroeg ik iets helemaal anders. Ik wilde weten wat "intertekstualiteit" was -dat hadden we namelijk ook besproken in de klas-, dus ik keek op van de definitie "seks met mannen én vrouwen". Wel keurig met -ks gespeld, maar helaas,... toch geen punten...

Vraag me af wat die leerling dacht toen hij de vraag las. "Is die van Nederlands nu helemaal zot of wa?" Zoiets moet het geweest zijn. Terwijl er over de Ringelingschat en het Nibelungenlied wel dégelijk wat te vertellen valt op gebied van intertekstualiteit. :-) En de tekstjes zaten erbij... Toé..... !

Het woord van het jaar in Vlaanderen is 'stoeproken'. Het fenomeen heeft in mijn ogen altijd al bestaan, maar sinds de wet veranderde hebben we er nu ook een naam voor. Hoera.

Veel gelezen deze week over de aanslag van Nordine Amrani in Luik. Vaak hoofdschuddend. "We kunnen ons nooit helemaal verdedigen of beschermen tegen gékken," lees je dan. We kunnen ons nooit beschermen tegen gékken a la Breivik, die nooit echt eerder veroordeeld werden en waar justitie dus uiteraard geen zicht op heeft, volledig akkoord. Maar iemand die al XX keer veroordeeld werd voor tal van feiten en verder bekend staat als wapenfreak... ik vraag me af of er geen mogelijkheid is, om zo'n mensen beter op te volgen. Bovendien, als mensen die er wat van weten omdat ze de gedetineerde kennen, adviseren om hem niét vervroegd vrij te laten, ... misschien kan daar eens naar geluisterd worden? Zou het die aanslag verijdeld hebben mocht hij langer in de cel hebben gezeten? Ik weet dat niet... maar misschien had iemand dan opgemerkt dat het een gevaarlijke gek was. En die mensen laat je niet zomaar op de maatschappij los. Enfin, ik vind dat zo....

Maar in sommige landen worden ze president. Of Grote Leider, of Opvolger van de Grote Leider.

We leven nu eenmaal in een waanzinnige wereld.

3O day song challenge/day 27, 19 december

2011-12-19T15:20:00.000+01:00

Day 27/ a song I wish I could play

Geen twijfel dit keer.

http://www.youtube.com/watch?v=cgqOSCgc8xc&ob=av2e

3O day song challenge/day 26, 18 december

2011-12-19T06:39:00.001+01:00

Day 26/ a song that I can play on an instrument

Hier kan ik niks bedenken... écht niet. Tot mijn spijt speel ik geen instrument en heb ik geen geduld en ook niet echt de ambitie om dat nù nog te gaan leren.

En over vandaag valt ook al niet echt veel te melden, behalve dat ik verbeterwerk had, zalig thuis coccoonde met mijn tovenaar en een kort middagwandelingetje met hem maakte in de zon.

Maar de regen viel op andere momenten dan weer met bakken uit de hemel... niks winters. Een late, natte herfst is het.

Met 's avonds natte sneeuw en in het nieuws beelden van skiënde mensen op de Hoge Venen. Prachtig ziet het er daar uit.

En men meldt het overlijden van Vaclav Havel. Daar stond je indertijd toch wel van te kijken... dat die plots op de politieke voorgrond kwam. Hoe meer je er over nadenkt, hoe meer je beseft in wat voor een malle wereld wij wel leven, met héél gekke fratsen van de Fortuin.

Ik kijk met mijn lief naar Der Untergang. Mag er niet aan denken als toén de Fortuin anders was uitgedraaid. Lig wéér eens op apegapen bij de acteerprestatie van Bruno Ganz.

Maar veel verbeterwerk levert geen erg geïnspireerde stukjes op, hier... :-)

3O day song challenge/day 25, 17 december

2011-12-19T06:28:00.000+01:00

Day 25/ a song that makes me laugh

http://www.youtube.com/watch?v=PWgvGjAhvIw&ob=av2e

Leuk clipje. Telkens ik het nummer hoor, moet ik spontaan lachen.

Herfstige zaterdag vandaag.
Met veel verbeterwerk.
Met mijn lief naast me.
's Avonds de laatste aflevering van Varg Veum op dvd.
Er valt niks bijzonders te melden.
Maar "gewoon" is goed genoeg. Zeker weten. Happy ;-)

kerstboom, 16 december

2011-12-16T16:43:00.000+01:00

Hij staat er al twee dagen. Mijn kerstboom. Ik hou niet van kerstmannen, kerststallen, nepsneeuw, slingers, flikkerende lichten en rendieren maar voor een boom ga ik altijd overstag. Voor goud en zilver ook. En voor kaarsen, véél kaarsen.

EN voor lichtjes... als ze maar niet knipperen.

3O day song challenge/day 24, 16 december

2011-12-16T13:59:00.002+01:00

Day 24/ a song I want to be played at my funeral

http://www.youtube.com/watch?v=ZeQMyxmKSi4

Maar hij mag het ook éérder nog eens komen zingen, als ik er nog wat aan héb. Ik vind het jammer dat ik die bewuste avond niet daar op café zat...

Ook op de autostrade probeert men ons aan de vergankelijkheid van het leven te herinneren en dat we maar beter oppassen: op de rit Hasselt -Antwerpen die ik vanmorgen aflegde, staan hér en der borden langs de weg van de nieuwe BOB-campagne.

Ik vind ze niet allemaal even duidelijk, maar goed... ik ga er vanuit dat het altijd aan mij ligt, in zulke gevallen :-)

prima; nuchtere Bob hoeft niks te vrezen en kan dus probleemloos de politiecontroles doorlaveren. Ik ben méé.

"Bob hoeft niet langs sluipwegen naar huis..." Ook dié begrijp ik: Bob hoeft geen grote wegen te vermijden omdat hij alcoholcontroles vreest; hij heeft nu eenmaal toch niet gedronken. Ok.

Maar er zijn ook borden waar op staat: " Bob parkeert zijn wagen niet bij de buren."

Ik moet eerlijk zeggen, die slogan is me niet metéén zo heel duidelijk, tenzij je er van uit gaat dat anderen dan Bob vaak zo dronken achter het stuur zitten, dat ze hun eigen oprit niet herkennen en per vergissing bij de buren parkeren. Een doordenker als het ware... maar wat vér gezocht, niet?

Ik heb daar onderweg wat over zitten peinzen; of er nog andere denkbare redenen waren om bij de buren te parkeren... ik vond niks, ... maar ik dacht na in dié mate zelfs dat ik er wat verstrooid van werd. Kan toch niet de bedoeling zijn van de BOB-campagne, wel? :-)

Maar goed, "BOB" schiet met mij sowieso toch haar doel voorbij... ik drink nooit. Niks. Hand op het hart. En ik parkeer ook nooit bij de buren, mocht je dat willen weten :-)

Op school mijn laatste pak examens afgehaald. En aan de ondertunneling bij de spoorweg ei zo na een aanrijding met een lijkwagen, die wat hevig de weg kwam oprijden, waar IK toch voorrang had. Toevallig dat ik nu al een hele morgen over "doodgaan" zit na te denken.

En thuis, even na half twee:

"Oud ij ij ij ij ij -zer, koooooooooper, lood en zink, slechte batteries en ook oude wrakken van auto's" trekt op dit moment door mijn straat heen. Tijd om mijn rode balpen maar weer eens boven te halen en me op verder verbeterwerk te storten.

Ik moet weer even voelen dat ik lééf. En straks komt mijn tovenaar voor een heerlijk weekendje naar Antwerpen. Zalig...

3O day song challenge/day 23, 15 december

2011-12-15T21:59:00.001+01:00

Day 23/ a song I want to be played at my wedding

Ik péins er niet over om hier wat te bedenken.
Slaapwel, iedereen...

Freud, 15 december

2011-12-15T14:29:00.000+01:00

Het bleek een goede keuze om het woord "oedipuscomplex" met een kleine letter te schrijven en ik had helemaal gegokt bij " jip-en-janneketaal"; maar dat wordt dus ook zonder hoofdletter geschreven. Goéd dus. Héhé!

Het Groot Dictee der Nederlandse Taal, ging voor de 22ste keer door en ik schreef zoals de gewoonte dat wil, mee; Arnon Grunberg verzon de tekst voor dit jaar. Ik vond hem een pak makkelijker dan de vorige jaargangen en dat bléék ook; behaalde de gemiddelde speller vorig jaar 32 fouten, dan waren er dat dit jaar 13. Geeft wel een aardig idee over de moeilijkheidsgraad, zou ik zo denken...

Freud dook centraal op in het dictee en bracht "moeilijkheden" met zich mee; we moesten met z'n allen laten zien dat we "psychoanalyticus" correct konden spellen, en "accuraat" en zélfs "seks". Dat wordt nog door heel wat mensen, waaronder een hoop van mijn leerlingen, met een "x" gespeld. "Als je het niet kan spellen, moet je er ook maar niet te snel mee beginnen," zeg ik dan langs mijn neus weg in de klas wel eens. Dat is een opmerking die je maar één keer moet maken,... toch opmerkelijk... daarna zie ik steevast héél correct "seks" met "ks"... :-)

"Incest" en "natiestaat" moesten verder gespeld worden en gingen goed , maar ik maakte een uitschuiver bij vier woorden: " daarmee" " diep gegronde" "geprivilegieerde" en "ten huidigen dage"...

Ik was nog klaar voor "hysterica", "projectie" en "chagrijnig - in deze context misschien toch mooi op zijn plaats- maar die woorden kwamen niet. Het moet "freudiaans" zijn dat ik "daaraan"/ "daar aan"? dacht. (dat moet ik eens dringend opfrissen! )

Met vier fouten, doe ik het even goed als de winnaars van het dictee. Hoera :-) Terwijl ik mezelf helemaal niet zo'n superspeller vind: schrijf weinig fouten tegen werkwoorden, maar kan eindeloos twijfelen of je woorden aaneen schrijft of net niét... en over hoofdletters ben ik ook vaak niet heel zeker.

De voorlezer van het dictee, journalist Philip Freriks, schaamde zich op het einde rot dat hij aan de winnaar, voor het éérst in de geschiedenis van het dictee, een BV, moest vragen wat die eigenlijk voor de kost deed. Met enige verbazing antwoordde Freek Braeckman: "Ik ben journalist en lees elke dag het nieuws voor..." "God, dàt had ik toch moeten wéten..." zuchtte Freriks, zijn evenknie op de Nederlandse tv. Freek lachte.

"De eerste prijs moet gedeeld worden vandaag, maar zullen we afspreken dat mevrouw de pennenset meekrijgt en we jou, Freek, de pen naar je thuis nasturen? "

"Prima, " antwoordde Freek " het mag ook naar de VRT-nieuwsredactie hoor, daar wérk ik namelijk...."

Kijk, dat vond ik gevat van Freek!

En met eveneens vier fouten wil ik nu graag ook zo'n pen...:-)

Triq slama Mohamed, 14 december

2011-12-14T18:09:00.001+01:00

"De reis in vrede van Mohamed" , gisteren op tv. Kijk, dat bedoel ik nu met: "In plaats van leeghoofden en volslagen idioten die we te pas en te onpas te zien krijgen, breng liever eens mensen die wat te zeggen hebben," toen ik me opwond over "superfans".

Mooi portret van een meneer waar ik op een bank wel eens een babbeltje mee zou willen doen. In de zomer, als ik hem in Antwerpen tegen zou komen... Volgende week weer op canvas. En ik ga kijken. Was ontroerende tv.

http://video.canvas.be/triq-slama-mohamed-afl-1-fragment

Al een halve eeuw woont Mohamed Abdeslam in België. In de tweedelige documentaire ‘Triq Slama Mohamed. Reis in vrede’ volgen we de 73-jarige Marokkaanse immigrant tijdens een reis door zijn tweede vaderland én door zijn land van herkomst. Beide liggen hem nauw aan het hart. Zijn persoonlijke ervaringen worden vervlochten met het universele historische verhaal van de Marokkaanse migratie naar België.

Onderweg vertelt Mohamed hoe hij destijds als jongeman na een avontuurlijke tocht in België belandde en hoe hij hier geleidelijk zijn plaats heeft gevonden, een carrière heeft uitgebouwd en een gezin gesticht. We gaan naar plaatsen in België die belangrijk voor hem zijn en ontmoeten mensen die een grote rol hebben gespeeld in zijn leven hier.

In Marokko bezoeken we locaties uit Mohameds jeugd en ontmoeten we zijn familie en vroegere vrienden en kennissen. Maar dé belangrijkste ontmoeting is die met zijn 38-jarige zoon Zoubir, die sinds kort als handelsingenieur werkt in Casablanca. De cirkel is rond. Het verhaal van Mohamed wordt ingebed in de bredere geschiedenis van de Marokkaanse migratie naar België met al haar economische, sociale en culturele dimensies.

3O day song challenge/day 22, 14 december

2011-12-14T17:48:00.000+01:00

Day 22/ a song I listen to when I'm sad

Geen seconde aan getwijfeld. In feite jaag ik er dan het hele requiem door.

http://www.youtube.com/watch?v=DsyPhvrEzPU

En dat doe ik vandaag ongetwijfeld wéér, al heb ik het zo met die 'song challenge' helemaal niet getimed. Dat is maar weer eens toeval...

Het is intussen alweer een jaar langer geleden dat maar wéér eens mijn dromen bruusk de kop werden ingeslagen. Zwangerschap na zwangerschap na zwangerschap eindigde tevoren al op ellendige berries in ziekenhuizen, in kille kamers waar ik helemaal niet wou zijn en met allerhande nare medische ingrepen en nog ellendigere onderzoeken. Met dokters ernaast die me niet veel meer konden zeggen dan: " Er is niets dat erop wijst dat het de volgende keer weer mis zal gaan... het is érg om te zeggen, maar u hebt gewoon pech gehad." Kéér op kéér "pech", alle voorzichtigheid die je dag na dag in acht neemt ten spijt.

En dan ben je bijna zes maand zwanger. Loopt het wéér mis en moet je bevallen. Willen vreemde dokters je omarmen omdat ze het zo ellendig voor je vinden. "Zoveel péch, maar mevrouwtje toch..." Ik kon dat toen niet hebben, had al moeite om mijn partner toe te laten, laat staan mensen die ik helemaal niet kende. Ik verweet hen niks, zij konden het niet helpen, maar bon... troosten konden ze me toch niet.

Ik kijk op die periode terug als op constante wanhoop, dat "moeder natuur" zoals men dat dan pleegt te noemen, je het blijkbaar niet gunt om net dat énige te doen dat JIJ belangrijk in je leven vindt; kinderen op de wereld zetten die blijven leven en waar je voor mag zorgen.

"Het slijt wel, je geeft je leven wel op een andere manier zin," zeggen mensen dan goedbedoelend. Ook hén neem ik niks kwalijk. Maar het klopt niet. Tenminste, niet voor mij...

"Kijk eens naar .... en .... en ......, die hebben het ook allemaal eens meegemaakt en die hebben nu toch leuke kindjes?" .... ook ontelbare keren gehoord. Het "het-komt-voor-iedereen-uiteindelijk-wel goed-verhaal". Of de onhandige apotheker die na de zoveelste lading medicijnen die ik moest afhalen zei: " Als ge da verdiént, Ils, komt da goé... ge zult wel zien..."

Bon, conclusie... ik verdien het niet hé... Nee, natuurlijk... die man bedoelt dat uiteraard niet zo... ik weet dat ook... maar ik was gevoelig, misschien overgevoelig voor zo'n woorden.
Tijdje geleden hoorde ik mensen bezig over een reportage die op Telefacts te zien was geweest over extreme prematuurtjes. " Dat leken geen baby'tjes maar beestekes.. bah.. zoo viés." Ik moet me dan uit de voeten maken en zwijg dan. Ben niet boos, maar voel me dan leeg, de enige analfabeet in een dorp waar iedereen kan schrijven, de homo in een streng islamitische gemeenschap die z'n hele leven tegen zijn instincten in moet leven... enfin, zoiets; ik weet het; élke vergelijking loopt mank. Maar in mijn omgeving heeft nu eenmaal iédereen kinderen... alleen ik niet.

En dat moet je dan af en toe ook horen...
"Wat weet jij van kinderen opvoeden, je hebt er zélf niet eens!"
Ben ik boos als ik dat hoor? Nee, ik denk dan... hoé erg... "frustratie", altijd nog een lastiger beest om mee te vechten dan "verdriet".

Ik wentel me heus niet in zelfmedelijden, noch in een superioriteitsgevoel: ook ik zal wel tactloze opmerkingen maken, zeker? En ik leef graag en ik ga voor 1OO % voor "leven", maar heb in mijn leven te veel verloren en dat wordt nooit meer goedgemaakt. Je weet dat alleen als je het zelf hebt meegemaakt en "kinderloos" verder moet. Ik vind dat pure horror. En er is elke dag wel iéts of iemand om me daaraan te herinneren, geloof me.

In de weekendbijlage van De Morgen van vorige week las ik een artikel over onze zoektocht naar geluk. Eindelijk eens zwart op wit gevonden dat ook iemand anders bedacht dat de uitspraak van Nietzsche: "What doesn't kill you makes you stronger" onwaar was.

Soms word je er immers alleen een breekbaarder mens van. En niét sterker. Geen gram stérker.

Ik wou dat ik daar vandaag met Werner over kon praten. Ik heb iemand nodig die er toen bij was. En er was nu eenmaal niemand anders bij, zo eenvoudig is dat. Ik had dat ook niet anders gewild.

In hetzelfde artikel stond dat we ons te pletter lopen in onze zoektocht naar het Grote Geluk en we er beter aan zouden doen "Geluk" in heel kleine dingen te zoeken. Kijk, zonder arrogant te zijn, daar ben ik nu, zonder overdrijven, écht goéd in. Ik koester élke kleine kruimel geluk, eerlijk waar. Die vond ik vandaag in een paar lieve smsjes en telefoontjes. Die troosten me, omdat ik voel hoe oprecht ze zijn.

Maar geen kinderen hebben, doet mij fysiek en psychisch pijn.
Al had ik gisteren een slechtere dag dan vandaag.
De zon komt wel weer.
Of zoiets toch....
Misschien moet ik vanavond mijn kerstboom maar eens zetten...
Sorry, ik wil eigenlijk echt niet zeuren...

3O day song challenge/day 21, 13 december

2011-12-13T08:20:00.000+01:00

Day 21/ a song I listen to when I'm happy

http://www.youtube.com/watch?v=KpH697da4KQ

Ik hou van die stem.

Josette, 12 december

2011-12-12T22:50:00.000+01:00

Was vandaag liever niet moeten gaan toezicht doen op school.
Maar dat moest nu eenmaal.
Kon niet naar de begrafenis van mijn vroegere buurvrouw Josette.
Heb haar al vele jaren niet meer "Ilske" horen zeggen, maar dat klonk altijd lief vroeger.
En haar lach was aanstekelijk.
"Josette", dat is voor mij een deel van een jeugd waarin het altijd zomer leek.
Denk aan haar autootje, aan de bezoekjes in de keuken. Dat zijn mooie herinneringen.
Ik had liever afscheid van haar kunnen nemen.

3O day song challenge/day 2O, 12 december

2011-12-12T17:34:00.000+01:00

Day 2O/ a song I listen to when I'm angry

Als ik boos ben, luister ik niet naar muziek.
Maar ik ben wel een beetje boos vandaag.

Netjes geparkeerd. Iemand rijdt de spiegel eraf. "Uiteraard" geen briefje tegen mijn voorruit. Dat zijn nu eens kosten die ik niét graag betaal.
"Goede manieren"... het is een discipline die een heel aantal mensen toch niet echt beheersen, merk ik.

Vandaag dus daarom géén muziek.
:-)

Angela Merkel, 11 december

2011-12-12T17:24:00.002+01:00

Bij het verbeteren van examens kom je elk jaar wel zonderlinge dingen tegen. Voorlopig spant dit de kroon: de leerlingen, beginners, krijgen voor Duits een portretje van een fictieve "Inge". Ze moeten haar interviewen en tonen dat ze zinnetjes als "Hoe heet je?" "Waar kom je vandaan?" "Waar woon je?" - enfin, je kent dat soort van vraagjes wel- beheersen.

Alle informatie die ze nodig hebben, staat in het "portretje"boven de uit te schrijven vragen en antwoorden.

Er is één leerling die het wat creatiever aanpakt en andere vragen bedenkt.

"Liebst du Politik, Inge?" luidt de onverwachte vraag.

Ziehier het antwoord:

"Ja, Angela Merkel ist ganz geil."

Over smaak valt niet te twisten, ... ik heb het mijn grootmoeder een paar honderd keer horen herhalen.
Dat mag wel duidelijk zijn.

3O day song challenge/day 19, 11 december

2011-12-12T17:13:00.001+01:00

Day 19/ a song from my favorite album

Moeilijk. Maar dit vind ik mooi.

http://www.youtube.com/watch?v=tUqNYmHWwAg

Winterland Hasselt, 1O december

2011-12-12T17:11:00.000+01:00

Dagje verbeteren. 's Avonds naar Winterland op het Kolonel Dussartplein in Hasselt.

Een zee van lichtjes.

Een zee van mensen. Eigenlijk net te veel om het gezellig te kunnen vinden.

De obligate kerstman.

Er was vandaag maansverduistering, maar daar zagen we niks van.

Bratwurst. Eén keer op een jaar vind ik dat wel eens lekker.

Rendiergeweien, kerstmutsen, een wielrenner met kerstboom op zijn hoofd, het lijkt een wedstrijd in niet- functionele hoofddeksels. Nooit goed begrepen wat daar zo " leuk" aan is, maar dat moet aan mij liggen...

Veel eten en drank.

Het huis van de kerstman.

Het fijnste aan een kerstmarkt... de smoutebollen.
:-)

3O day song challenge/day 18, 1O december

2011-12-12T15:08:00.000+01:00

Day 18/ a song I wish I heard on the radio

Dat is er eentje dat ik niet ken. Sinds een dik jaar neuriet mijn lief dat en vraagt me steeds "Ik kom er niet uit hoor, kén je dat écht niet?" Ik vraag hem dan telkens: " Een paar woorden? Dat ware toch wel handig hoor, de melodie zegt me écht niks..."

Verder dan een langgerekt "please", redt hij het echter niet . We vinden het nummer dus niet tot nu toe. Punt. Dus ik zou het héél, héél erg graag eens op de radio horen. :-) Please!

Sinterklaas, 9 december

2011-12-12T15:05:00.000+01:00

Ik haal mijn examens op en steek de speelplaats over. Drie meisjes van het laatste jaar staan bij te praten en het gaat er nogal heftig aan toe. Ik heb hen niet in de klas, maar ken hen wel van vroeger.

"Moet u horen, mevrouw..." zegt eentje... "straf verhaal hoor!"

Ik bereid me voor op allerlei mogelijke toestanden waar de kern steeds van is: " Straf dat dié zoiets op het examen dùrfde vragen..." overgoten met de verontwaardigde saus die alleen zestien-of zeventienjarigen klaar kunnen stomen. Maar het verhaal loopt anders.

"Ik heb een petekindje in het eerste zitten," vertelt het meisje me, met vuur in haar ogen "en voor Sinterklaas had ik voor hem twee kleine chocoladen figuurtjes bij de bakker gekocht."

"Hé, da's liéf van je!" zeg ik.

"Hij keek in het zakje, dan naar mij en vroeg "En? Dat is het?"... Mevrouw, ik was geshockeerd.. écht! Dacht die nu dat ik géld ging geven, of wat? Ik moét daar niks aan geven, hé!!!"

Luide bijval van de twee vriendinnen.

"Nee," zeg ik "dat snap ik wel... érg voor je.. je doet dan al die moeite..."

"Leren die kinderen van hun ouders dan helemaal niks meer?" vraagt een ander meisje "In onzen tijd was dat nogal eens wat anders!" (Ze zijn vijf jaar ouder...)

"Iedereen moet leren dank u zeggen en dankbaar zijn voor leuke en lieve attenties..." zeg ik. "Zo hoort dat, ja..."

"NIKS koop ik er nog voor, voor da onnozel manneke... "zegt het meisje en verbijt haar tranen.

Gearmd stappen ze met z'n drieën de schoolpoort uit.

Ze overleeft het heus wel, maar het was een domme teleurstelling die niet hoéfde.

Ik vind dat erg.

We falen, ook als leerkrachten, als we jonge mensen dingen als "dank u" niet meer kunnen leren, vind ik.

3O day song challenge/day 17, 9 december

2011-12-09T11:24:00.000+01:00

Day 17/ a song I hear often on the radio

http://www.youtube.com/watch?v=8UVNT4wvIGY

Gelukkig maar. Prachtig nummer vind ik dat. Ook al moest ik in eerste instantie aan Phil Collins denken, wat ik niet zo'n leuke associatie vind, overigens.

Gisteravond samen met mijn tovenaar naar "Mijn restaurant" op de VTM gekeken. We vinden dat gezellig, samen in onze zetel. Ik zie deze reeks voor het eerst, er waren al eerdere jaargangen, weet ik. Finale-aflevering waarin de winnaar het restaurant dat hij/zij in enkele maanden opbouwde -gefinancierd door VTM uiteraard- "mag houden", zoals Rani dat verwoordde.

Ik heb een heel dubbel gevoel bij dit soort van programma's; geweldig als je ziet dat mensen tot het uiterste willen gaan in de keuken en in de zaal om hun droom waar te maken. Hoe ze proberen met de kritiek die ze krijgen het toch altijd maar weer beter te doen. Want de koppigaards die dat niet deden, werden er in eerdere afleveringen al uitgekegeld, mijns inziens ook zeer terecht.

Maar hoe kan je uitéindelijk winnen? Doordat Vlaanderen, de kijkers, het publiek, smsjes stuurt. En dan moet je bij mensen gaan bedelen om smsjes. ""Campagne voeren", noemen ze dat bij de VTM. En dat moet, want uiteraard moet het ook allemaal geld opbrengen. "Dat ligt dus wel echt totaal niet in mijn aard..." zei Elodie treurig, de ex-spoedverpleegster die het samen met haar chef-vriendin Amber tot in de finale schopte. Ik begreep dat kind perfect, zou het nét zo verschrikkelijk als zij vinden, mocht ik in haar schoenen staan. "Toé, stuur nog een smsje, wij willen zo graag winnen..." Yuk.

Wie er ook wint bij dit soort van wedstrijden; of het nu "mijn restaurant" is, of het "eurovisiesongfestival"... je komt nooit te weten hoevéél smsjes er wel binnenliepen. Er is een winnaar, er zijn verliezers,... klaar. En iémand gaat met het geld van al die smsen aan de haal. Hoeveel is dat? Hebben we als kijker altijd het raden naar. Je wéét dat je naar commerciële tv zit te kijken, dat heeft zijn consequenties. Reclameblokken bij de vleet. Het programma "Tegen de sterren op" er nog tussenin, de kijker blijft hangen want wil weten wie de finale wint. Kijkcijfers lopen zoetjes binnen... allemaal erg ingenieus bedacht.

Jammer dat je niet kan winnen omdat je nu eenmaal door je verdiensten "de beste" bleek. Want : "Vlaanderen beslist!" "Heel Vlaanderen" is daar toch niet gaan eten en weet er dus in principe de ballen van, denk ik dan... en "Vlaanderen" is ook niet collectief in staat ook maar iéts verstandigs over eten te zeggen, lijkt me, al kan tegenwoordig iedereen wel met termen als "cuisson", "dresseren" en "aciditeit" jongleren. je kan dan ook de tv niet meer opzetten of er wordt wel een kookprogramma door je strot geramd... En dan denkt de modale Vlaming kennelijk dat hij meteen "expert" mag genoemd worden.

Zag een paar recensenten, jonge kerels die als de crème de la crème van de Vlaamse keuken worden beschouwd, in gewone mensentaal oordelen of ze het in "mijn restaurant" lekker vonden. Die gasten vond ik ok. Alle andere "grote chefs", maakten zich in mijn ogen belachelijk met het etaleren van een zelden gezien snobisme. Weet niet waar dat allemaal voor nodig is. En vond het vaak ergerlijk om te zien. (Maar ik bleef wél kijken, ik ben érg inconsequent... je hebt gelijk :-) )

Ik hou niet van dit gedoe, maar de eerlijkheid gebiedt me toe te geven dat ik zelf ook een drietal smsjes stuurde: voor die meisjes van Alaise; het overigens winnende restaurant, waar ik elke dag op weg naar school voorbijrijd. Omdat ik het hen zooooo gun, jong als ze zijn, om Alaise "hun restaurant" te kunnen noemen. En tegelijk ... blijf ik bij die smstoestanden een héél wrang gevoel hebben.

En dan heb ik het moeilijk met mijn inconsequenties :-).

Frederik lacht ze weg.

En dan ben ik snel weer helemaal tralalalalalala.

Had een heerlijke avond gisteren met mijn lief. En wij sturen ook massa's smsjes... naar elkaar.. gewoon omdat we dat fijn vinden. :-)

"het type niet voor", 8 december

2011-12-08T17:21:00.001+01:00

Weten we ooit wat er in mensen hun hoofd omgaat?

Een week geleden verdween de student Waldo Van Raemdonck.

In het nieuws, in kranten, op facebook, overal doken foto's op en de vraag om goed naar hem uit te kijken. Het was een goed student, ijverig en hij organiseerde tal van dingen mee aan de KULAK, wist een van zijn professoren op tv te vertellen. Waldo was niet "het type" om zomaar te verdwijnen. Zei men.

Waldo was ook niet "het type" om zelfmoord te plegen en toen het nieuws bekend raakte dat hij om het leven was gekomen door voor een trein te springen, las ik bij een heel aantal mensen op facebook "Dat is verdacht, we hebben het gevolgd en daar was hij toch helemaal niet het type voor. "

En: "Oostenrijk? Hoe en waarom komt hij daar terecht? Dat kan toch helemaal niet?"

Ik vind dat een zonderlinge reactie. Behalve echt héél zwaar depressieve mensen die al van jongs af aan het leven te zwaar vinden, is denk ik, niémand echt "het type" om zelfmoord te plegen. Je weet niet wat er in het hoofd van mensen omgaat. Je weet niet hoe lang ze geconfronteerd worden met de idee van " mijn leven is niks waard, voor mij hoeft het niet meer." Ik denk dat het iedereen kan overkomen, hoezeer je nù ook denkt dat het leven heerlijk en geweldig is.

Dat je dan in al je wanhoop de trein neemt, zomaar ergens heen; ik kan me dat net goéd voorstellen. Of misschien was Waldo daar al eens eerder geweest en wilde hij precies op die plek, om welke reden dan ook, uit het leven stappen. Je hoeft mijns inziens niet gék te zijn om dat te beslissen... alleen héél erg wanhopig. En dat is erg. Want blijkbaar wist niemand dat.

Dat niemand het zag, is eens te pijnlijk voor vrienden en familie; allicht denken ze nu dat ze het wél hadden moeten opmerken. Terwijl dat niet zo is; er zijn mensen die er alles aan doen om de schijn hoog te houden en ze kunnen er verdomd goed in zijn. Dat wie overblijft met een hoop vragen blijft zitten, lijkt me logisch en erg wreed.

Ook wreed: mensen die als reactie posten; " Het is toch zelfmoord, sorry, maar daar heb ik geen compassie mee, zenne". Er was zelfs iemand die het nodig vond om het grapje te maken " Where is Waldo?" met het cartoonfiguurtje erbij. En iemand reageerde op " Hier klopt iets niet." met "Ja, zijn hart."

Op zo'n momenten walg ik van facebook. Het zijn reacties die ik kon lezen bij "vrienden van vrienden". Ik stel me dan de vraag wie met zo'n mensen bevriend kan blijven. Veel "humor" is hier immers niet op z'n plaats, ben ik van oordeel. In een aantal gevallen pleit misschien de jeugdige leeftijd van die mensen in hun voordeel. Als je zestien bent, heb je misschien nog geen al te klare kijk op die dingen... ach ik weet het niet.

Ook wreed: " Voor jou zijn er maar twee oplossingen, of je komt in een instelling terecht, of je pleegt zelfmoord, dat weet je toch hé, met hoe jij in elkaar zit?" Dat zou nooit, nooit, nooit iemand moeten horen. Hopelijk werd dat alvast niet openlijk tegen Waldo gezegd.

Ik hoop dat z'n vrienden en familie veel steun aan elkaar hebben.

Laten we lief zijn voor elkaar. Ik vind dat belangrijk.

Daar zijn altijd redenen genoeg voor te vinden.

En iemand kwetsen als je zijn zwakke plekken kent, vind ik laakbaar en zielig.

Maar makkelijk is het wel.

Vanavond komt mijn tovenaar langs. Niemand die mij beter begrijpt en aanvoelt. En ik heb het gevoel dat dat omgekeerd ook zo is; wij zijn goed samen. Hij laat mij tot in de achterkamertjes van zijn hoofd kijken. Zelden zo'n fijn, eerlijk en open iemand ontmoet in mijn leven. Kan je alleen maar ontzettend dankbaar voor zijn. (Ook voor een onverwacht leuk smsje van iemand die ik al lang niet meer zag... you made my day, Jan! xxx)

3O day song challenge/day 16, 8 december

2011-12-08T16:23:00.000+01:00

Day 16/ a song that I used to love but now hate

Ik denk dat er best een paar weken zijn geweest dat ik dit nummer "leuk" vond; maar als ik het nu op een feestje hoor, ga ik even buiten... wandelingetje maken. Op 11 minuten kan je best wel even een héél frisse neus halen...

Zo ver-schrik-ke-lijk béu gehoord... 1978 is dan ook héél lang geleden. Ik was 13 toen.

http://www.youtube.com/watch?v=9NTDHjVKQyo

3O day song challenge/day 15, 7 december

2011-12-07T14:27:00.001+01:00

Day 15/ a song that describes me

Geen idee. Laat maar eens weten welk nummer je vindt dat bij me past.

Omwille van de titel, niet omwille van het clipje:
http://www.youtube.com/watch?v=XA0gc-rzShU&feature=related

Grapje. Uiteraard.
Ik wacht tot je met een beter voorstel komt.
Goed?

Naschrift:
Op een paar flauwe "grappen" na, kreeg ik van Chantal nog wel iets dat ik wil delen:

You know you're in love
No matter what you try to do
You might as well resign yourself
To what you're going through
If you're a hard woman or if you're a child
It still might get to you
Don't kid yourself you've seen it all before
A million mouths have said that too

I've had my hard times in the past
I've been a woman and a lover too
I've lain alone and cried at night
Over what love made me do
And the loved ones who let me down
And couldn't share my point of view
But this is Phil talking
I want to tell you
What I've found to be true

I love your love action
Lust's just a distraction
No talking, just looking
Watching your love action

I believe, I believe what the old man said
Though I know that there's no lord above
I believe in me, I believe in you
And you know I believe in love
I believe in truth though I lie a lot
I feel the pain from the push and shove
No matter what you put me through
I'll still believe in love

zoiets ongeveer dus:

http://www.youtube.com/watch?v=2OHPRtRWqWg

Waarvoor dank :-)

de nieuwe regering, 6 december

2011-12-06T21:06:00.000+01:00

Uit de Standaard en de moeite om te onthouden, vind ik.

Laten ze nu maar eens aan de slag gaan ook. Ik volg het op...

Nadat de onderhandelaars maandagnamiddag een akkoord hadden bereikt over de samenstelling van de regering en de verdeling van de posten onder de partijen, is nu ook bekend wie in de nieuwe regering Di Rupo gaat zetelen. Verrassend in de nieuwe regeringsploeg zijn de namen van Monica De Coninck en John Crombez (sp.a), Maggie De Block (Open VLD) en Philippe Courard (PS). Er staan twee staatssecretarissen in voor de staatshervorming, één bij CD&V en één bij CDH.

CD&V

Zoals eerder geweten mag CD&V de minister van Financiën leveren. Die post gaat naar Steven Vanackere, die ook vicepremier wordt. Pieter De Crem blijft op post op Defensie.

Staatssecratarissen worden Servais Verherstraeten (Staatshervorming en Regie der Gebouwen) en Hendrik Bogaert (Openbaar Ambt en Duurzame Ontwikkeling).

Sabine de Bethune blijft op post als senaatsvoorzitster

Open VLD

Open VLD krijgt de portefeuilles van pensioenen, justitie en asiel en migratie. Grote verrassing daar is dat Gwendolyn Rutten naast de boot valt. Maggie De Block wordt staatssecretaris voor Asiel en Migratie, Maatschappelijke Integratie en Armoedebestrijding.

Annemie Turtelboom wordt minister van Justitie. Vincent Van Quickenborne wordt vicepremier en minister van Pensioenen.

SP.A

SP.A zal in de nieuwe regering instaan voor Economie, Werk en Sociale en Fiscale Fraudebestrijding. Johan Vande Lanotte, die werd genoemd als minister van Begroting, zou die post dus aan zich voorbij zien gaan. Hij krijgt de portefeuille Economie, Bankencontrole en Consumentenzaken.

De Antwerpse OCMW-voorzitster en schepen Monica De Coninck wordt minister van Werk. Vlaams parlementslid John Crombez wordt staatssecretaris voor Fraudebestrijding. Caroline Gennez grijpt dus naast een ministerpost.

De MR heeft de posten van Buitenlandse Zaken, Landbouw, KMO, Begroting en Administratieve Vereenvoudiging weggekaapt. Didier Reynders wordt de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken. Olivier Chastel staat in voor Begroting.

Afscheidnemend minister Sabine Laruelle krijgt in de nieuwe regering de bevoegdheden KMO en Zelfstandigen.

De PS levert met Elio Di Rupo uiteraard de eerste minister en krijgt daarnaast de posten van Overheidsbedrijven, Sociale Zaken, Ontwikkelingssamenwerking en Volksgezondheid.

Ontslagnemend minister Paul Magnette keert terug in de nieuwe regering als minister van Overheidsbedrijven en Ontwikkelingssamenwerking. Laurette Onkelinx wordt opnieuw vice-premier en staat in voor Sociale Zaken en Volksgezondheid.

Philippe Courard wordt de nieuwe staatssecretaris voor Gezinsbeleid.

De PS levert met André Flahaut ook de voorzitter van de Kamer.

CDH

CDH krijgt de portefeuilles van Binnenlandse Zaken, Mobiliteit en Energie. Ook staatshervorming komt bij CDH terecht. Joëlle Milquet wordt vice-premier en minister van Binnenlandse Zaken.

Melchior Wathelet wordt staatssecretaris voor Energie, Mobiliteit en Milieu.

3O day song challenge/day 14 , 6 december

2011-12-06T17:56:00.000+01:00

Day 14/ a song no one would expect me to love

http://www.youtube.com/watch?v=1ztZ7WFo3nw

ooooooh ooooooooh oooooooooh!

Intussen vliegen per mail een hoop oude foto's over en weer sinds Marleen, een klasgenote uit de lagere school, me onverwacht een berichtje stuurde op facebook. En na haar had ik er plots een aantal andere "oude vriendinnen" bij. Gezellig is dat. :-)

derde leerjaar, 1974

Ik geloofde toen al lang niet meer in Sinterklaas.

vijfde leerjaar, 1976

zesde leerjaar, 1977

3O day song challenge/day 13, 5 december

2011-12-05T16:45:00.000+01:00

Day 13/ a song that is a guilty pleasure

Hier heb ik voor het eerst een probleem mee, omdat er me niks wil te binnen schieten. Dus na enig nadenken, ... gewoon omdat ik erbij moet lachen. Ik geniet ook zo van het dansje erbij.

http://www.youtube.com/watch?v=KGuFn0RPgaE

Het past niet echt bij het haast apocalyptische weer buiten, maar na het uitwerken van een examen Duits... komaan, waarom niet? :-) Ik zag bij het zappen dat de stijl in het eurovisiesongfestival for kids een beetje vergelijkbaar is, of mag ik dat niet zeggen?
Lang leve de kitsch vandaag.
Ik begin aan mijn tweede fles hoestsiroop!

3O day song challenge/day 12, 4 december

2011-12-04T13:11:00.000+01:00

Day 12/ a song from a band I hate

Ook geen minuut over moeten nadenken.
Ik kan er niet veel over zeggen, alleen dat ik dit afschuwelijke muziek vind :-)
Eénder welk nummer van deze groep had hier mogen prijken, maar goed... dit dan toch maar... :-)
Enjoy :-)

http://www.youtube.com/watch?v=Z8Q45B462xk

Ik kan het vandaag gelukkig niet eens meezingen. Géén stem :-)
Braafjes binnenblijven dus. Werk genoeg.

een nieuwe voortuin, 3 december

2011-12-03T19:45:00.000+01:00

Voor.

Na. Nu moet alles nog een beetje toegroeien.
Dat heeft tijd.
Maar de "tijd" is een beetje op hol.

Bij de buren bloesemen de bomen.
Nooit eerder gezien in december, bij mijn weten.

Térug in jullie knoppen, jongens, het is décember!

Sinterklaasfeestje bij mijn ouders.

Ook hier is de tijd een beetje op hol, want ook de kerstman heeft al zijn intrede gedaan.

Ik ben blij dat ik niet te veel hoef te praten, echt. Stem totaal naar de knoppen...

3O day song challenge/day 11, 3 december

2011-12-03T14:54:00.000+01:00

Day 11/ a song from my favorite band

Ik was zestien toen ik hen in Mechelen zag. Nooit gedweept met groepen of zangers zoals ik dat wel eens mensen zie of zag doen. Maar voor mij hadden zij het helemaal. En dit nummer vind ik geweldig. Luister er erg regelmatig naar. Ik hou wel van bombastische dingen, eigenlijk. En van falsetstemmen :-)
http://www.youtube.com/watch?v=Mk-tdsonJlk

Zelf vandaag alleen bééld en weinig klank; zalig dat ik niet moét praten. Dat doet nog altijd pijn en ik raak er doodmoe van. Er pruttelt een potje rotzooi in mijn luchtwegen.

3O day song challenge/day 1O, 2 december

2011-12-02T11:55:00.000+01:00

Day 1O/ a song that makes me sleep

Niet dat ik er van in slaap val omdat het me verveelt. Maar omdat het me rustig maakt en ik het mooi vind. Nog altijd. Had vroeger het zogenaamde "bleitcassetje" in mijn auto liggen. Dit stond daar op. Natuurlijk.

http://www.youtube.com/watch?v=T0spQCw35D4&ob=av2n

3O day song challenge/day 9, 1 december

2011-12-01T17:44:00.000+01:00

Day 9/ a song you can dance to

Het eerste wat in me opkomt dan maar:

http://www.youtube.com/watch?v=lRgHSxWnhqk

Omdat ik aan de hele new waveperiode de leukste herinneringen heb.

Omdat ik op de gemiddelde dansvloer de "wavers" er nog altijd zo kan uitpikken, ook al dansen ze misschien op een heel ander genre.

Omdat ik toen jong was en dacht dat plannen die je maakte ook echt zouden uitkomen, al zei ik pro forma wél daar "niet naïef " in te zijn... hahahahahaha.

Gisteravond op tv gekeken naar wat men ons meent te moeten voorschotelen. Zag op Facebook vorige week veel reacties op "Superfans" en dacht, laat ik ook maar eens kijken. Het leek me iets op mijn niveau te zijn, want ik lag totaal murw en bassend als een sint-bernhardshond in mijn zetel, tot niet veel méér in staat dan hersenloos toekijken. Dat laatste kwam ongemeen van pas.

Achtereenvolgens kregen we fans van Natalia, Christoff, Elvis en Garry Hagger te zien. Er was ook een man die zei Eddy Merckx te zijn... néé, hij keek niet alleen op naar zijn wieleridool, hij WAS Eddy, zei hij vol overtuiging. Vrouw en kinderen keken gelaten toe. Ik keek gelaten toe en met plaatsvervangende schaamte. Met één keer kijken, is het voor mij ook meteen voldoende; mooi idee hoor, dat je voor iédereen en voor de éigenheid van iédereen respect moet hebben. Het wil er bij mij alleen niet in; als ik volslagen idioten bezig zie, kan ik er alleen maar "volslagen idioten" in zien. Noem mij maar hard... Ik heb een hekel aan dommigheid, het irriteert me altijd 1OO keer méér dan dat ik er om moet lachen. En ik zou, mocht mijn vader denken Eddy Merckx te zijn , met hem naar een psychiater gaan, in plaats van een tv-ploeg in huis te halen. Ja, zooooo vreemd bén ik :-)

En die mensen menen het nog oprecht hoor; zamelen centjes in om voor Natalia een foeilelijk hartje te kopen dat ze nooit zal dragen of hobbelen achter Christoff aan, helemaal tot in Djerba, houden van hun idool als van hun familie. Het woord "familie" was nog nooit zo goedkoop.

Het zijn die programmamakers die niet deugen; kunnen ze niet eens iemand interviewen die ook werkelijk iets te melden heeft, in plaats van puberale onnozeliteiten? Als je naar de tv kijkt, lijkt Vlaanderen bevolkt door 8O% minus habensen... Dat kan toch niet kloppen, mag ik hopen?

Op één dan maar "Kiekens" uitgeprobeerd. "Een sitcom naar Angelsaksisch model." Naar wélke sitcoms hebben de makers dan precies zitten kijken? Kwartier gekeurd en afgedaan als totaal waardeloos en slecht gespeeld parochietoneel. Geen enkele leuke grap of inspirerend personage gezien. Hoeveel weken gaan ze ons daar mee teisteren?

"Kiekens" heeft op Facebook AL 9 mensen die het "leuk" vinden. I rest my case. :-)

Ik heb verder vijf alinea's "ranting and raving" geschrapt.

Omdat ik niet té scherp wil zijn.

Goedopgevoed en beleefd.

Maar in mijn hoofd borrelt en bruist het hoor, jongens... :-)

Ik lees vanavond eens een goed boek als je het niet erg vindt :-)

Daag, xxx

3O day song challenge/day 8, 3O november

2011-11-30T17:03:00.000+01:00

Day 8/ a song you know all the words to

Het is een beetje ironisch dat ik daar uitgerekend vandaag moet over nadenken. Krijg immers haast geen woord uit mijn keel geperst; alles resulteert in een hulpeloos balken, kuchen, blaffend hoesten. Bronchitis zonder koorts gelukkig, dus ik weet me nog redelijk te handhaven. En hoe minder ik moet zeggen, hoe beter... Alleen in de klas is dat heel erg lastig. (Heeft er nog iemand een zakdoek?)

Daarom vanmiddag ook vrijstelling van de wekelijkse boodschappenronde; mijn moeder is te bang dat zij of mijn vader mijn microben al te vriendelijk zal ontvangen; "Blijf maar weg, ziék zien we je liever niét!" werd mij gecommuniceerd. Een heuse geste van mijn moeder, want de boodschappenmiddag is quasi heilig; ik moet al met goeie argumenten komen om daaraan "te ontsnappen". Ze wist eergisteren al dat ik "ziek" was, daarom werd ik ook niet gebeld toen mijn vader maar wéér eens naar de spoed moest om zijn sonde te vervangen. Jean-Pierre, de vriend des huizes zeg maar, werd daarvoor opgetrommeld om half één 's nachts; pas om drie uur was mijn vader opnieuw thuis. Ik kan me dus voorstellen dat het hele circus van wachten, binnen- en buitenlopen van verschillende verplegers, het op zoek gaan naar een gepaste sonde zich andermaal herhaald heeft. Mijn arme vader...

Maar verder word ik in die 3O day song challenge nu verondersteld om na te denken over een liedje waar ik alle woorden van ken. Tja, dat zijn er heel wat he... je zingt bij mijn weten al liedjes mee, nog voor je beseft wat je staat te zingen, in een zelfgefabriceerd Engels waar je trots op bent, maar dat elke volwassene die de taal wél machtig is, in lachen doet uitbarsten.

http://www.youtube.com/watch?v=D4hAVemuQXY

Dit vind ik héél wat aan woorden en niet zo makkelijk om te memoriseren, maar toch ken ik ze. Ik ben verder ook niet zo'n fan van rap, maar als je

That's why we seize the moment try to freeze it and own it, squeeze it and

hold it

Cause we consider these minutes golden

And maybe they'll admit it when we're gone

Just let our spirits live on, through our lyrics that you hear in our

songs and we can

sing with me, {sing}, sing for the years

{Sing it}, sing for the laughter, sing for the tears, {c'mon)

Sing it with me, just for today, maybe tomorrow the good Lord will take you

away...

kan schrijven, heb je in mijn ogen wel "your way with words" en daar heb ik respect voor. Ook al veronderstel ik dat ik de zanger van dit nummer nu niet bepaald zo'n sympathiek baasje zou vinden. Ach, een mens heeft zo van die vooroordelen he...

In het nieuws gisteren was er een item dat me, naast de regeringsonderhandelingen, de oortjes deed spitsen; DE oplossing voor hooikoortspatiënten komt weldra op de markt; van zo'n boodschap leeft een mens op hé? :-)

Mijn tovenaar is intussen ook al een paar dagen geveld door bronchitis... voelt zich even ellendig als ik. Jammer dat we niet samen ziek zijn onder hetzelfde dekentje. Ik mis hem. Maar goed, er komt binnenkort toch weer een weekend aan, hopelijk met gezondere gezondheidsbulletins.

Tijd voor een namiddagslaapje nu. Zieke mensen moeten bijslapen, toch?

xxx

3O day song challenge/day 7, 29 november

2011-11-29T19:41:00.000+01:00

Day 8/ a song that reminds you of a certain event

Live in Werchter, in de armen van degene waar ik toen het meest van hield, ik weet al lang niet meer welk jaartal.
Live in Gent, naast diezelfde man, bijna 2O jaar later, denk ik. Wij waren toen niet meer "samen", maar toch samen hiér. Ik wist op dat moment dat er ergens altijd liefde zou blijven hangen, no matter what.
Bij mij althans... en wat "niet zonder kunnen" betekent. Zoveel pijn en verdriet.

http://www.youtube.com/watch?v=knTvHRz_qnU

Daarom begrijp ik van de wereld zo weinig nu vandaag.

3O day song challenge/day 6, 28 november

2011-11-28T17:41:00.000+01:00

Day 6/ a song that reminds me of somewhere

http://www.youtube.com/watch?v=_8b0jnkVDFU

Reis enkele jaren geleden. Zomervakantie naar Bretagne en Normandië met vriend Julien. Die me liet kennismaken met deze muziek. Kéér op kéér stond in de auto deze CD op. Ik kan het nummer niet horen of ik zie hem lachend voor me en daarbij een lange videoclip van zonnige stranden en golvende weiden en korenvelden. En als ik de foto's van toen bekijk, doe ik het met dit nummer op de achtergrond. Merci, Jules... dat was super. Zo'n zalige vakantie...

verbeterdag, 27 november

2011-11-27T22:25:00.000+01:00

Thuis.
Verbeterwerk.
Zoals ik dat gisteren in Hasselt ook deed.
En het wil niet echt opschieten.
Geen zin om te schrijven, geen tijd ook.

En ik kijk naar de wereld en begrijp er almaar minder van.
Slaapwel iedereen.

3O day song challenge/day 5, 27 november

2011-11-27T10:21:00.001+01:00

Day 5/ a song that reminds you of someone

Op elke fuif waar Hilde en ik samen waren en ze dit nummer draaiden, keken we elkaar aan met een spijtige blik. Zij had de LP met zuur gespaarde centen gekocht en hem - om onbegrijpelijke redenen toen ze weer naar huis reed- op de tram laten staan. Such a shame!

Elke keer als ik het nummer hoor, moet ik aan haar denken en zie ik ons weer rondzwieren op de dansvloer. Ik heb veel happy memories aan mijn studententijd.

http://www.youtube.com/watch?v=zbZ9uCQW1Hk&ob=av3e

oudleerlingenavond, 26 november

2011-11-27T10:16:00.000+01:00

Jeneverbar. Ik hoop hier vanavond mensen terug te zien waar het goéd mee gaat.

Dat schijnt réuze mee te vallen. :-)

"Hou jij mijn handtas even vast, schat?"

Pintjes vloeien rijkelijk op onze oudleerlingenavond.

En ook dit groepje had ik graag in mijn les...

"Alles bon met ons!"

Ik beloof hierbij plechtig, Bart, ik zal je naam vanaf nu nooit meer vergeten...

Ik miste nogal wat leuke gezichten, maar had toch een erg leuke avond. Als er bovendien iemand vertelt speciaal voor jou te zijn gekomen vanavond, rijd je toch helemaal met een vrolijk hart naar huis? En met tralalalalalala? :-)

3O day song challenge/day 4, 26 november

2011-11-26T17:33:00.000+01:00

Day 4/ a song that makes me sad

Elke medaille heeft een keerzijde; als ik gisteren moet zeggen welk liedje me gelukkig maakt, zit het er dik in dat me vandaag ook gevraagd zal worden welk nummer me verdrietig maakt. Niet lang over nagedacht:

http://www.youtube.com/watch?v=fcHVYrcb6As

Geen specifieke reden voor, anders dan dat dit droef klinkt en het bijbehorende clipje ook niet bepaald een vrolijk beeld schetst van de menselijke natuur.

niet begrijpen, 25 november

2011-11-25T11:19:00.000+01:00

Er zijn me weer een aantal dingen opgevallen die ik niet zo goed begrijp.

Bij-voor-bééld; de hele heisa in kranten en in het nieuws op tv in verband met Google Streetview. Een niet- geüniformeerde politiemedemens stond in het journaal met ernstig gezicht te verklaren dat het het tool bij uitstek was voor inbrekers om "als het ware voorbereidend werk te doen vanuit hun luie zetel".

Een beetje diéf wandelt langs mijn huis en bekijkt liefst met éigen ogen hoe het zit met de vluchtwegen, lijkt mij. Die zal zich niet baseren op kiekjes van misschien wel twee jaar oud.

De politieman stelde voor Google Streetview enkel toegankelijk te maken voor de mensen "die daar baat bij hebben... politie en makelaars". Om toegang te krijgen moet je dan een code intikken, zodat achteraf, bij enig delict, kan nagegaan worden wie die beelden kon bekijken. Jaja, dat lijkt me écht een waterdicht systeem... :-)

Ik heb voor de aardigheid eens gekeken hoe mijn straat er in de lente, toen de camera langsreed, uitzag; ik zag dat de buren aan het renoveren waren want de container stond op straat, merkte dat ik niet thuis was, vermits mijn auto niet in de straat geparkeerd stond. Er was geen hond op straat. En op een verloren moment zal ik misschien eens rondwandelen door Antwerpen om een paar straten of pleinen te bekijken... maar verder gaat mijn belangstelling niet. En begrijp ik ook niet waarom er plots zo'n drukte is over privacy: als je niet wil dat je huis herkenbaar verschijnt, kan je dat laten weten, dan gommen ze het uit. Klaar. Toch?

Mensen beweren dat ze herkenbaar in het straatbeeld zijn. Tja. En dan? Met uitgegomde gezichten; ze herkennen dus hoogstens zichzelf of worden, als ober opdienend op hun eigen terras herkend door hun klanten. Ik versta om de dooie dood niet wat dat met schending van privacy te maken heeft. En wié zich daarover ook maar één seconde wil opwinden. Er zijn dan andere dingen om je druk over te maken, lijkt me; wat in sommige "boekskes" verschijnt bijvoorbeeld, maar dat lézen de mensen graag, dus blijft die bagger gedrukt worden... "Alléén in ..... hun vollédige verhaal...!" Achterklap en roddel, gefrustreerde exen die hun gram willen halen... maar dat gaat er in als koek hoor. Niemand die zich daarover druk maakt.

En nu moet u mij excuseren, ik ga mijn "vluchtwegen" naar school checken...

3O day song challenge/day 3, 25 november

2011-11-25T10:30:00.000+01:00

Day 3/ a song that makes me happy

Ik besefte vanaf dag één dat ik het met bepaalde "opdrachten" moeilijk zou hebben. Er is zoveel muziek die me vrolijk maakt. Moet klinken zoals dit ongeveer, maar er zijn daarnaast natuurlijk nog tal van andere mogelijkheden, wat dacht je...?

http://www.youtube.com/watch?v=kdTzmIgRuQ0&ob=av2e

Krijg de onbedwingbare nood om daarbij te gaan rondhuppelen in mijn woonkamer. Minstens met mijn armen te zwaaien. Klaar om in Werchter het publiek toe te wuiven van op het podium als het ware, zo happy :-) Mijn ogen stralen. En als het nummer op een gegeven moment afgelopen lijkt, begint het refrein toch nog eens opnieuw. Héhé, héérlijk :-)

En wat de zanger betreft; geen klassieke schoonheid, maar hij heeft, althans qua uiterlijk - misschien heeft hij verder een rotkarakter?- het je-ne-sais -quoi waar ik van hou. Scherpe kaaklijnen, opvallende kin. Enfin, zoiets.

In de clip zie je ook fragmenten van Noord-Koreanen die, zoals dat in menig communistisch land de gewoonte is, aan een massaspektakel deelnemen. Ik heb daar altijd een heel dubbel gevoel bij; aan de ene kant vind ik het fascinerend, aan de andere kant is het zoooo beladen met "fout" dat synchroon bewegen. Ideologisch heeft het individu niks te betekenen en moét opgaan in de gemeenschap en precies dat zetten ze hierbij met dat malle flikflakken met z'n duizend nog eens in de verf. Maar ik kijk wel, mijn ogen worden vreemd aangezogen als ik zo'n dingen zie. Ik flikflak zelf sowieso niet, maar ook met zo'n waaier héén en wéér lopen in volmaakt symmetrische patronen, ... ook daar maak ik vooralsnog niet mijn nieuwe hobby van. Maar het ging hier dus over muziek...

boodschappen waar niemand een boodschap aan heeft, 24 november

2011-11-24T19:11:00.001+01:00

In de krant lees je de laatste dagen dat het katholieke net ervoor pleit om "onschoolbare" jongeren een plek te geven bùiten het gewone onderwijs. "Het gaat de draagkracht van de school te boven," hoor je daar. De minister van onderwijs inventariseert, dat lezen we zo, de problemen en kijkt aan welke "opvangmogelijkheden" er kan gedacht worden.

Ik vroeg me al een paar dagen af wat "onschoolbaar" precies was. Ook ik lig wel eens overhoop met leerlingen omdat ik vind dat ze onbeleefd zijn en ik hun gedrag niet kan tolereren. Maar ik bof op onze school. Het is een enkeling die al eens buiten de lijntjes kleurt en meestal kéért dat gedrag wel gauw als er eens een paar keer "ernstig gesproken wordt", zoals dat dan heet. "Onhandelbaar", blijven slechts enkelen, "onschoolbaar" heb ik nog nooit meegemaakt, daar waar ik nu les geef.

Maar vandaag werd ik toch geconfronteerd met "onschoolbaren", denk ik, of minstens mensen die ervoor kiezen om gedrag te vertonen waarbij ze zich totaal buiten de normale maatschappij zetten. Of althans, buiten de maatschappij waar IK wil vertoeven. Voor alle duidelijkheid, het was NIET binnen de muren of in de omgeving van onze school, maar voor mijn eigenste voordeur, ... thuis.

Kromgetrokken van de buikpijn kom ik met mijn auto aanrijden, parkeer voor de deur en stap uit. Reik naar mijn boekentas en zie een groepje leerlingen van het deeltijds onderwijs - die zitten op school bij mij thuis om de hoek, maar slenteren tijdens de middagpauze graag eens naar de Delhaize om daar de parking vol te smijten met blikjes, afval en sigarettenpeuken- uit het parkje naast mijn huis komen. Jongens van een jaar of zeventien, schat ik zo. Ze zijn met z'n achten.

Ik steek de straat over naar mijn huis. "Hé, hoertje, kom eens hier, ik neuk u kapot!" roept er plots eentje. De anderen lachen niet - wat in mijn ogen voorspelbaar was na dit soort van "humoristische" frats- maar moedigen hem aan en maken obscene gebaren. Ik vind hen een akelig zootje. Vooral akelig omdat ze niet lachen, omdat het duidelijk "business as usual" is om zulke dingen te roepen. Omdat ze er plezier in hebben mensen te intimideren, omdat ze zich "master of the universe" wanen en iets gluiperigs uitstralen, zonder het " het-was-maar-om-te-lachen" in hun ogen. Ik denk dat ik het verschil wel kan zien, snap je wat ik bedoel?

Het is dat ik op mijn benen sta te trillen van de buikpijn en zo snel mogelijk mijn bed wil zien, maar anders was ik ze achterna gestapt, mee tot in de school... Geen idee wat ik daar precies zou gedaan hebben -allicht had het weinig indruk gemaakt, maar toch- eigenlijk moéten we ons verbaal toch wéren tegen dat soort van agressie? Of wat? Niks doen? Je verrot laten schelden? Denken, ach.. niet te zwaar aan tillen, dat gaat wel over, ze zijn nu eenmaal jong? Denken, ik doe maar niks want ze weten waar ik woon? Of vragen wat ze ervan zouden vinden als HUN moeder zoiets nageroepen werd misschien? Vragen hoe ze denken dat het komt dat zoveel mensen "racist" zijn?

Ik vraag me af wat ze zouden doen of schreeuwen mocht ik geen 46-jarige, maar een 16-jarige geweest zijn. En hoe die 16-jarige zich dan zou voelen.

En laat ik nu, écht éérlijk waar, hand op het hart, géén racist zijn. Integendeel. Ik zal op racistische opmerkingen op school élke keer zeggen dat ik het ongepast vind, ik zal élke keer zeggen dat het fout is om alle Marokkanen of Turken of wié dan ook over één kam te scheren. En ik zal nooit, echt nooit voor een racistische partij stemmen. Maar van dit soort macho- en asociaal gedrag heb ik ook een verschrikkelijke afkeer. Het leken me acht Marokkaanse jongens. Wat denken ze te bereiken? Dat mensen verdraagzamer gaan worden? Hen beter gaan begrijpen? Ach...

Ik ben niet "geshockeerd", en evenmin "bang"... wél totaal gedegouteerd. Maar dat is een boodschap waar u uiteraard weinig aan hebt.

Het was dus niet zo mijn dagje. Maar gelukkig is er Dafalgan. En een warm dekentje om onder weg te kruipen.

Mijn moeder belt me 's avonds. Ze is vandaag aangereden door een auto. Dat gebeurt niet voor het eerst, ze kan het verkeer niet goed meer inschatten, ik zag dat al vaker met mijn eigen ogen. En wéér gevallen nu. Ze huilt en jammert.

Een uur lang luister ik naar verhalen die ik geregeld opgelepeld krijg; over "ik trek mijn plan toch goed?", over "waarom ziet niemand naar ons om?" over "in uw vader zit niks in!" over een hoop dingen die ik woordelijk kan voorspellen.

Als ik me niet beweeg, valt het inmiddels met mijn buikpijn nog mee. Maar niet alles los je op met een Dafalgan. Morgen béter.. dat kan haast niet anders.

3O day song challenge/day 2, 24 november

2011-11-24T08:23:00.000+01:00

Day 2/ My least favorite song

Heb ik even over moeten nadenken. Bedoelt men, "stel een lijstje samen van al je favoriete nummers en neem dan het nummer daaruit dat je dan uiteindelijk het minst bevalt", of.... "kies een nummer waarvan je meteen gillend in de gordijnen verdwijnt"? Voor het gemak en tot vermaak van het algemeen gun ik jullie dus maar het beeld van "ils-gillend-in-de-gordijnen". Daar hang ik in bij dit soort nummers.

http://www.youtube.com/watch?v=tphqUr5S-DM

Gepolijste kitsch. Ik vind het horror. Echt. En het ergst van al is, is dat men dat soort van dreunen zo ingenieus in elkaar bokst, dat je gehoor -of althans het mijne- die kadans niet meteen kan loslaten. Als ik het hoor in een winkel, op de radio, op tv noem maar op, galmt het vaak nog uren na in mijn hoofd. En wat meer is, ik kén ook de tekst. Terwijl ik daar hoegenaamd totaal geen boodschap aan heb. Waarom er zoveel geheugencapaciteit in die arme hoofden van ons zit voor dingen die we helemaal niet willen onthouden, kan iemand me dat eens uitleggen?

En nu maar hopen dat ik morgen iets leukers mag uitkiezen.

2, 23 november

2011-11-23T14:26:00.000+01:00

Ik had eindelijk eens graag haar gezicht gezien.
Haar stem gehoord.
Haar lach.
Een leuk cadeautje voor haar gekocht.
Kan je van een kind houden dat je niet eens kent?
Nee, dat zou ik niet durven stellen.
Maar je kan er wel élke dag aan denken.
Aan haar.
Aan haar vader.
Omdat we "altijd vrienden" zouden blijven.
"Zeker".
En "altijd"voor mij nog altijd geldt.

Gelukkige verjaardag, meisje.
Het doet me heel erg pijn je niet te kennen.

3O day song challenge/day 1, 23 november

2011-11-23T14:08:00.002+01:00

Al vaak gelezen op facebook... en me afgevraagd wat ik daar van zou bakken. Niet te veel nadenken, niet te veel selecteren, gewoon impulsief er op smijten waar ik aan denk.

Day 1/ my favorite song

http://www.youtube.com/watch?v=DRtW1MAZ32M

Omdat dat niks anders zijn kan.

Morgen meer.

geen regering, 22 november

2011-11-22T23:19:00.001+01:00

Ook IK raak het beu, dat er maar geen oplossing wordt gevonden voor de crisis. Maar ik heb evengoed het land aan al die mensen die maar staan schreeuwen dat ze hier wég willen , want dat het hier een apenland is, waarin we leven en dat .. en dat.... en dat... (geeuw, ik word daar zo moe van... écht moe).

Vertrek dan in godsnaam hé. Wie of wat houdt je tegen? Wéér een hoop zeurders en klagers minder.

Sorry, vandaag wat kortaangebonden hoor... heb het wel gehad met mensen die klagen en niks doén. Poseurs.

En verder alle respect voor de échte emigranten die iets opbouwen, élders. Maar die hebben over het algemeen een wat minder "hol gezwetsniveau". Die doén wat. Enfin, dat vind ik toch.

Morgen weer mild. Beloofd.

de beste voetballers, 21 november

2011-11-22T19:21:00.000+01:00

" En wie zijn volgens jou dan de beste voetballers, wie vind je écht goéd?" vraag ik hem.

"Rijmenam en de nationale ploeg van Kazachstan!" antwoordt hij zonder aarzelen of verpinken.

"Ha... juist, ja... ik ken niet zoveel van voetbal..." stuntel ik.

Hij kijkt me meewarig aan... "Dat weet nu anders toch wel iéderéén, "blinkt het in zijn ogen.

Ik was gisteren bij Simeon en Hilde.

Simeon van Rijmenam, maar toch ook nog voor een heel stuk uit Kazachstan.

Hilde uit Rijmenam, "you-can take-the girl-out-of-Antwerp-but-never-Antwerp-out-of-the-girl", and still very much a London girl.

Ik verwonder me er altijd over dat zoveel mensen steeds maar zeggen dat een film of een boek zo'n indruk naliet dat ze "er kapot van waren", "niet van konden slapen".... zélden hoor ik dat zeggen na een gesprek dat ze hadden met iemand, face to face. Terwijl dat in mijn ogen méér raakt, méér naar het hart grijpt, dan welk boek, dan wélke film ook. Enfin, dat bedenk ik wanneer ik naar huis rijd.

"Ik had een gezellige avond, écht," zegt Hilde me. Wel, ik ook. Vriendschap is mooi, oud, nieuw of opnieuw...