Vordenstein, 16 januari

Ik prijs me gelukkig vandaag dat ik maar een halve dag les heb. Check bij mijn moeder hoe ze zich voelt ; "Niet zo geweldig, ik zou graag willen slapen nu," hoor ik, dus blijf daar niet hangen. Mensen die willen slapen, moet je laten rusten, zo begrijp ik het toch, weliswaar mét het risico dat ik achteraf te horen krijg; "Kon je niet wat langer bij me blijven zitten als ik me zo slap voelde?"... maar bon... I like living dangerously :-)

Ik heb al sinds een paar weken een "uitnodiging" op zak; klasgenootje van de lagere school googelde me en stuurde een berichtje via facebook. We zouden samen eens wat gaan drinken en was ik in de buurt, dan moest ik zeker eens binnenspringen. 

Goéd, dat doen we vandaag dus! 

Mooi weer, misschien wil Marleen zelfs mee gaan wandelen? 

Wil ze wel,... kan helaas niet, maar we babbelen bij. Net alsof het niet méér dan een week geleden is dat we elkaar zagen in plaats van 34 jaar geleden. Gezellig is dat. 

En na afloop ga ik toch nog wandelen in Vordenstein. Zomer of winter, ik loop hier graag rond. De eekhoorntjes zijn me met mijn fototoestel te snel en te slim af, maar verder is het er prachtig op deze zonnige maandagmiddag. Uurtje frisse lucht doet mijn hoofd goed...

 Bomen klauwen naar de zon.

 Vijver met flinterdunne ijslaag erop.

 Zon!

 Kom een buurjongen tegen die hier aan het werk is. Bos-en tuinbouw aan het leren. " Kan je in mijn tuin ook, hoor!" lach ik. " Ik zag het al.. zo kaal dat het bij jou geworden is, zeg! "zegt hij, met een kritische blik.

"Wacht maar tot het lente is, dan plant ik alles mooi vol!" verzeker ik hem. 

Mijn laarzen kraken op de bevroren ondergrond.

Ik voel me gelukkig. Putje winter en toch ademt alles "lente"...

 Deze foto was zeker leuker geweest als Marleen er ook had op gestaan. :-)

 In deze knoppen woont de lente.

Haagjes netjes gesnoeid, perken wachten op aanplantingen in de lente. Dan kom ik opnieuw kijken.

Thuis nadien.
Werken voor school.
Ik vind dit een geweldig leuke dag.

Trallalalalalala!