kleine dingen waar ik moet om lachen, 25 januari

1. 

"Een nietszeggende foto", zeg je? 

Sta me toe één en ander te verduidelijken. 

De foto toont wat ik zie als ik in bed lig. Niet dat je dat per se hoéft te weten, maar het verduidelijkt mijn verhaal toch wel, mag ik hopen. 

Ik slaap dus recht onder een veluxraam en lag gisteren op een redelijk uur in bed... hoofdpijn en zo, je wéét wel, dan ga je op tijd naar je nest, want in het donker voelt je hoofd lékkerder aan. 

Vroeg slapen, denk ik dan. 

Gezond. 

En morgen fris als een hoentje weer op. 

MAAR...

DAN... 

is er dat artikel in de krant... 

en zijn er de enthousiast blinkende oogjes van Frank Deboosere... 

en die vertellen dat er op 23 januari een enorme uitbarsting op de zon is geweest waardoor er een wolk op weg is naar de aarde die zou maken dat we, " met een beetje geluk", ook hiér poollicht zouden kunnen zien. 

Ik vind dat absoluut fascinerend klinken. 

Néé, helaas, knikt Frank spijtig, een precies uur kunnen we er niet op plakken maar het is wel iets héél bijzonders. Ja, dat zal bést!

Kijk, dan komt het kind in mij boven en lig ik beneden op mijn zetel de hele avond met maar één lampje aan en de gordijnen open, mocht ineens "het poollicht" er zijn (het was ook weldadig voor mijn hoofdpijn, dit geheel ter zijde), want zoiets wil je toch niet missen? 

Ja, er is inderdaad wat veel bewolking, maar ik maak me sterk dat ik strakjes olieachtige groene, gele en oranje gordijnen door de lucht ga zien razen, dus .. regelmatig eens naar het raam om te kijken. Als een zesjarige die hoopt Sinterklaas te betrappen.

Behalve de gewone lichtpollutie echter : niks te zien. Nada.

En dan, zoals gezegd, nétjes, op een déftig uur naar bed. 

Daar wordt het lachwekkend. 

Ogen toe, ik moét slapen... 

Toch even open; misschien mis ik op dit eigenste moment wel een nooit eerder gezien natuurverschijnsel!

Néé, niks hoor. 

Slapen dus! 

Nu misschien toch nog eens even kijken? Even maar? 

Niks te zien. Mijn veluxraam gaapt als een zwart gat.

Slaap dan toch! 

Ik wil het niet langer rekken dan strikt nodig, maar tot na tweeën houdt het poollicht me uit mijn slaap. En ik vind dat belachelijk van mezelf hé, maar ik heb er géén verweer tegen; keer op keer wil en zal ik kijken. Heb jij dat nu ook, dat je je dan zo'n KIND voelt? 

In het nieuws zei een wetenschapper dat de wolk er ook voor kon zorgen dat elektriciteitscentrales en ook vliegtuigapparatuur ernstig konden verstoord worden. 

' s Morgens heb ik geen internet en ook mijn tv doet het niet (speciaal gecheckt, ik kijk geen tv voor ik naar school vertrek). Mijn collega die in de buurt woont, vraagt me op school of ik ook een stroompanne had vannacht, zij had het gemerkt aan een flikkerende wekker die was uitgevallen. 

Well, I'll be damned... heb ik toch nog de "wolk" gemist... !

Misschien nét gepasseerd toen ik eindelijk insliep... :-)

2. 

"Het was vroéger toch een pak makkelijker, die benamingen voor kleuter- en lagere scholen," hoorde ik deze week iemand verzuchten. "Op welke kleuterschool zat jij?" 

-"Ik? Op Sint-Cordula, " zeg ik. 

-"Precies, nét wat ik bedoel, en nù zijn het "de apenstaartjes", "de bonte vlinder", "villa kakelverbond".. wat wéét ik allemaal. Het geeft je toch de indruk dat als je met de directeur of directrice daar wil spreken je moet vragen naar de "opperkabouter" of de "opperelf?" 

Om een misschien onverklaarbare reden vond ik dat énorm grappig en speelt het nog vaak door mijn hoofd. Misschien omdat ik een levendige fantasie heb en me die mensen in hun gepaste outfit zoooo voor de geest kan halen? :-)

3. 

We zijn op school aan lessen in verband met "schematiseren" toe. In ons handboek vinden ze daar een uitgebreide tekst over de geschiedenis van het Nederlands geschikt leesvoer voor... Ik juich dat toe, want vind dat een leuk onderwerp. 

Dus de leerlingen slaan aan het schematiseren. Goed zo... 

In de tekst gaat het er onder andere over dat in de zeventiende eeuw de Statenbijbel en ook auteurs als Hooft en Vondel een grote invloed hadden op het ontstaan van een eenheidstaal. Ze vermeden het dialect, kon iédereen hen tenminste verstaan.

"Vondel? Hooft? Zegt dat jullie wat?" vraag ik. 

"Jawel mevrouw," hoor ik een zelfzekere stem " we lazen vorig trimester toch nog een gedicht van Hooft?" 

Een klein mannetje in mijn hersenpan rent als gek langs de rekken met " geziene leerstof". 

Ik zet een verbaasd gezicht op. 

"Een gedicht van Hooft?" zeg ik aarzelend "dat dacht ik niet hoor..." 

"Weet het wel zéker," gromt de stem... "allez mevrouw, dien junkie, met zijn junkieverdriet, en zélfmoord gepleegd en al!" 

De klas is me voor. 

"Dat was JOTIE T' Hooft, jong! En daar bekeken we foto's van, van in de jaren zéventig! Van vorige EEUW!"

Oeps. 

Slechts een paar eeuwen ernaast. 

"t Zal zijnen bompa geweest zijn dan."

Achteraf maakt het me vrolijk. Op het moment zélf denk ik dan.. hoé kon ik duidelijker maken dat Jotie hedendaags is en Hooft en Vondel niét? Hoé ver sta ik van de wereld van wie zeventien is, en voor wie "al die mannen" één pot nat zijn...? 

Zo'n dingen zetten me altijd lang aan het denken.