een vaak gevoerd gesprek, 12 januari

Een vaak gevoerd gesprek.
Wat zeg ik?
Een gesprek dat ik misschien al een paar honderd keer voerde.

-" Ik kan het écht niet meer aan..."
-"Zou je het gewoon niet wat kalmer aan gaan doen?"
-"Voor alles sta ik er alleen voor..."
-" We doen nu toch samen boodschappen?"
-"Het is allemaal te veel voor mij..."
-"Zou je je dan gewoon eens niet eens laten helpen?"
-"Hélpen? Wié gaat er mij helpen?? Ik moet altijd alles alleen doen!!"
- "Je zou al eens kunnen beginnen met het werk dat de verpleegsters horen te doen, niet zélf te doen..."
-" Die doen da soms niet graag, zenne, ik zié da,... ja, en dan zeg ik... kom... IK zal dat wel doen...Die vinden da wél gemakkelijk dan..."
-"Moet je niet doen, hé mama... je betaalt die mensen om zeven dagen op zeven te komen en drie of viér dagen doe je alles zelf...dat kan toch niet de bedoeling zijn?"
-"GIJ weet niet hoe de mensen zijn.... ik moét da kunnen, ik doe da zélf...liever als dat ze daar dan met een lang gezicht staan..."
-"Ok, wat zou je er dan van denken als je me in het vervolg gewoon de boodschappenlijst meegeeft en je thuis wat rust op de zetel intussen?"
- "Ik kies mijn eten zélf hé,... gaat GIJ kiezen wat Ik eet, soms???"
- " En zou je er eens niet over denken om iemand te laten komen om te poetsen?"
- "En er dan altijd achterlopen om de hoekskes te doen, die die kuisvrouw vergeet? Dan doe ik het nog liever zelf!!"
- "De tuin dan... daar is ook altijd werk mee, he? Kunt ge geen tuinman laten komen die regelmatig snoeit? IK doe het gras altijd wel af, maar snoeien, da kan ik niet zo goed..."
-" Kind, als ge met ne zieke mens als uw vader zit, zijt ge al lang blij dat ge eens buiten kunt en vollen bak in den hof vliegen, zenne!! GIJ beseft dat persies niet, he? "
And so on....

Ik weet niet hoe ik zo'n mensen moet helpen.
Feit is dat mijn moeder vandaag naar de dokter ging, liet vaststellen dat ze een torenhoge bloeddruk heeft en nu "verbod" heeft gekregen om ook nog maar iéts te doen. Ze mag alleen nog liggen en rusten.
Mijn vader kan helemaal niks zelf.
En belde me met het éisenpakket van wat er nù allemaal moét gebeuren. Nù.

Het wordt een geweldig weekend. Ik zie het al aankomen.
En ik bén niet te beroerd om te helpen; écht niet... maar tién jaar lang goeie raad geven, oplossingen voorstellen en télkens weer de "crisismomenten" mogen oplossen terwijl mijn moeder voor iedereen de schijn ophoudt " ach ja, het gaat hoor, ik wil mezelf niet moédig noemen, maar ik weet van aanpakken, ik sla me erdoor..."het wéégt soms érg zwaar op me.

Machteloosheid altijd zeker?

Avond afgesloten met een stukje "Laatste Show". Kijk ik anders nooit naar. Yevgeni coverde een nummer van "Twee Belgen": Lena.
Wat een toeval...
Ze is jarig vandaag. Lena. Maar als je gescheiden bent, heb je ook opeens "ex"-petekinderen, helaas. Dingen die je spijtig vindt en niet goed kan of mag maken, ik vind dat enorm drukkend. Elke crimineel krijgt een tweede kans, -ik vind dat prima-, maar IK heb geen moord gepleegd... "wil" zo graag... maar geen hond die er wat om geeft. Het doet zeer. "Men" mag dat gerust weten...