ils

woensdag 29 februari 2012

ouder worden, 29 februari

Alweer een fijn gesprek met mijn moeder:
"Hebt gij verf op uw handen? Zijt ge aan het schilderen?"
"Ja, mama, de badkamer."
"De badkamer? Kind... ge gaat toch ook al goé naar de vijftig he? Gaat ge nog véél renoveren in dat huis van u? Hoe lang denkt ge daar nog te kunnen blijven wonen?"
"Ik sta nog niet op de lijst voor een serviceflat, zenne!"

Pompompompom :-)

dinsdag 28 februari 2012

vandaag II, 28 februari

Ik vraag me af of ik dit binnen twintig jaar nog eens zal herlezen. Of binnen vijfendertig jaar. En hoe ik me er dan bij zal voelen...

Om even na half tien gebeld te worden. Mijn moeder. In alle staten. "Uw vader moet naar zijn bed en kan helemaal niet meer staan. Hij kan niet meer recht uit de zetel en ik durf niks meer te doen."

Dus ik er in zeven haasten heen.

Het leek mijn moeder een goed idee te zijn om hem "naar de paters" op canvas te laten kijken. Normaal gaat mijn papa met de kippen op stok, ttz, om kwart voor acht, acht uur...

En nu dus, vollédig uitgeput, zat hij nog om half tien in zijn zetel. Ik krijg hem met moeite overeind gehesen. Ga achter hem staan en sla mijn armen rond zijn borstkas. Mijn vader was nooit dik, maar zeker ook niet graatmager. Nu voel ik de ribben tegen mijn armen prikken. Hij laat zich als een ledenpop doorhangen in mijn armen. We zijn van in de woonkamer tot aan het toilet dikke vijf minuten onderweg. En hij weet niet eens meer goed waar het toilet nu ook alweer precies is. Kijkt me met grote, glazige ogen aan. Ik zie hem veranderen in mijn grootmoeder, toen ze ongeveer negentig was. En toen eigenlijk nog een flink pak krasser dan mijn nu vijfenzeventig jarige papa. En het breekt mijn hart. Elke keer weer als ik hem zo hulpeloos zie rondsjokken.

Tegelijk merk ik ook, dat ik in de verpleging een dikke nul zou zijn, want zijn botte manier van doen stoot me tegelijk ook af, nét als de begeleidende verwijten van mijn moeder. Ik probeer voor haar situatie, die gewoon "rot" is -dat zal ik nooit ontkennen- empathie op te brengen, geloof me, ik probeer dat élke keer weer, maar op de duur lukt me dat niet meer. Télkens dezelfde verwijten en commentaren, nu al dik tién jaar... ik raak daar emotioneel totaal murw van. Uitgehold als een grimmige Haloweenpompoen.

Nog eens tien minuten sjokken tot de slaapkamer. Hem voelen wankelen in mijn armen. Zo moeizaam, elke stap. Het voorstel om de rolstoel uit de garage te gaan halen, wordt als een oorlogsverklaring gezien door mijn moeder en afgeschoten. Dus ik dring niet aan. We sjokken verder. Zijn hoofd zakt op zijn borstkas, hij kan zijn ogen nauwelijks nog open houden. Ach... zie ons hier met drie staan...

Papa bed in geholpen. Bedsokken aan. Ijskoude voeten. Zijn rechterhand, de enige die hij nog kan bewegen wriemelt zenuwachtig aan het laken en wéér en wéér en wéér. Platstrijken wil hij alles. Mijn grootmoeder zag ik dit uren aan een stuk doen. Vreemde gewaarwording is dat. Hij is te moe om nog iets te zeggen.

En ik vind het verschrikkelijk dat de herinneringen aan hem toen hij nog ok was , inmiddels zo vervaagd zijn. Niet wég he... natuurlijk niet wég... maar te vér wég inmiddels. En dat ervaar ik als bijzonder pijnlijk, want mijn vader en ik hadden écht wel iets speciaals vroeger, zo samen. Wég is dat. Al té veel jaren.

En dan met mijn moeder naar de woonkamer. Monoloog van dik een half uur. Woord voor woord kan ik voorspellen wat zal komen. En wat ik wéér niet wil horen. Nooit wil horen. Maar het komt toch, het is niet tegen te houden. En ik zwijg. Omdat je op sommige momenten niet veel andere keuzes hebt...

En ik voel me vervreemd. Totaal vervreemd van haar. Terwijl ik dat in mijn ogen nooit gezocht heb. Koortsachtig soms "goedkeuring" nagejaagd. Tevergeefs. Murw word je daar van. En wég wil je. Alleen maar wég.

En natuurlijk sta ik er morgen weer terug. Braaf en volgzaam. Maar dat is geen verdienste want het komt niet uit het hart. En dat is pas een verschrikkelijk gevoel... en hoe ga ik dat binnen vijfendertig jaar vinden? Vind ik mezelf dan harteloos? Ik worstel er mee. Vandaag toch.

vandaag, 28 februari

Ging naar school.
Drukke dag daar.
Beetje hectisch.
Beetje boos op het kopieerapparaat dat een persoonlijke "grudge" tegen mij lijkt te hebben :-) Grrrrrrr....

Thuis. Vanavond.
Kijk naar mijn lenteplantjes op de salontafel. Gekregen van mijn lief. Het leven is mooi.
Tralalalala!

maandag 27 februari 2012

Oscars, 27 februari

Uit: De Morgen

'The Artist' haalde bijna alle belangrijke Oscars binnen (Beste Film, Regisseur, Mannelijke hoofdrol, Soundtrack én Kostuums), maar was toch niet de grote slokop van de avond. 'Hugo' (de nieuwe Scorsese) haalde evenveel Oscars binnen, waaronder beste originele scenario en beste visuele effecten. 'Rundskop' won niet, de prijs ging naar topfavoriet 'A Separation'.

De winnaars voor beste animatiekortfilm kunnen hun blijdschap niet bedwingen. © getty
Jean Dujardin doet een vreugdedansje. © getty

Beste Film: 'The Artist'
Beste Acteur: Jean Dujardin, 'The Artist'
Beste Actrice: Meryl Streep, 'The Iron Lady'
Beste Regisseur: Michel Hazanavicius, 'The Artist'
Beste Documentaire: 'Undefeated'
Beste Animatiefilm: 'Rango'
Beste Visuele Effecten: 'Hugo'
Beste Mannelijke bijrol: Christopher Plummer, 'Beginners'
Beste Soundtrack: Ludovic Bource, 'The Artist'
Beste Originele Song: Bret McKenzie, 'Man or Muppet'
Beste Art Direction: Dante Ferretti and Francesca Lo Schavo, 'Hugo'
Beste Kostuums: Mark Bridges, 'The Artist'
Beste Make-up: Mark Coulier and J. Roy Helland, 'The Iron Lady'
Beste Buitenlandse film: 'A Separation'
Beste Vrouwelijke bijrol: Octavia Spencer, 'The Help'
Beste Montage: Kirk Baxter and Angus Wall, 'The Girl With the Dragon Tattoo'
Beste Cinematografie: Robert Richardson, 'Hugo'
Beste Geluidsmontage: Phillip Stockton and Eugene Gearty, 'Hugo'
Beste Geluidsmix: Tom Fleischman and John Midgley, 'Hugo'
Beste Bewerkt Scenario: Alexander Payne, Nat Faxon and Jim Rash, 'The Descendants'
Beste Origineel Scenario: Woody Allen, 'Midnight in Paris'
Beste Kortfilm: 'The Shore'
Beste Documentaire Kortfilm: 'Saving Face'
Beste Animatiekortfilm: 'The Fantastic Flying Books Of Mr. Morris Lessmore'

The Artist en zijn vijf Oscars. © afp

k sta wat achter wat "films bekijken" betreft, merk ik.
Maar er zijn mensen die evenmin "mee" zijn: Vlaams minister van cultuur, Joke Schauvliege, oordeelde immers dat de prestatie van Matthias Schoen"makers" opmerkelijk was. Pijnlijk toch, zo'n lapsus, al zie ik mezelf bést in staat tot vergelijkbare uitschuivers.

Ook in de krant gelezen: de 98-jarige actrice, Yvonne Verbeeck, is overleden. "Alom geliefd en geëerd" zeggen ze daar. Ik was geen fan; het genre waarin ze meedraaide is aan mij niet besteed en ik vond Idat de vrouw een bijzonder onaangename stem had, ook toen ze veel jonger was. Maar ik hoéfde niet te kijken hé, en deed dat dan ook niet. Niettemin, haar overlijden deed me wel weer aan mijn grootouders denken, die waren wél fan.

En nu het dan toch over acteurs gaat:
In de Standaard lees ik tot mijn "genoegen" - al is dat in deze context misschien een raar woord - dat er een tuchtonderzoek komt naar de uitspraken van advocaat Jef Vermassen. It's about time, denk ik dan. Ik had al langer het gevoel dat de man zich een beetje boven de wet was gaan voelen en heb nooit zijn populariteit begrepen. Stelt zich in mijn ogen wat al te graag voor als ridder op het witte paard die alleen maar onschuldigen wil verdedigen. In "Man bijt hond" ooit eens een aflevering gezien waarin hij door een aantal "arme drommels", -sorry, een andere benaming wil mij op zo'n momenten niet te binnen schieten- als een echte héilige werd voorgesteld. Ze zouden de grond gekust hebben waarover hij liep. Bah.
Maar nu, héél misschien een kleine "hoera". Nee, ik mag Vermassen niet...

Eerste dag school na de krokusvakantie bracht vanmorgen veel geeuwers op de been. Heb ik vandaag nog wel begrip voor, al was ik zelf flink wakker. Dipje in de namiddag evenwel :-) Dat had ook met het ietwat sombere weer te maken, denk ik en met daarmee gepaard gaande "saai-en grijsheid".
En de neiging om heel andere dingen te willen schrijven dan dié die hier staan. Maar ik bedwing me. Soms moet dat.

zondag 26 februari 2012

Krokusvakantie dag negen, de laatste, 26 februari

Zowat elke dag wel gewerkt voor school.
Vandaag gewoon wat langer...

En verder niet zoveel te melden.
Dan dat het een léuke vakantie was.
Gevuld, ... dat maakt me happy.

zaterdag 25 februari 2012

Krokusvakantie dag acht, bekende mensen in het buitenland, 25 februari

Namiddagbezoekje aan Sluis. Ik ben hier zo'n 4O jaar niet meer geweest. Raar om dat te bedenken.

Pop zit nog steeds in de toren. Die herinner ik me.

Zon en blauwe lucht. Lente en terrassen...

Winkeltjes.

En hier plots...
Daar zijn Katrien, Stefan en Daan Julius...
Bekende mensen in het buitenland.
Niks afgesproken en elkaar toch tegenkomen.
Heerlijk.
En samen iets gaan eten!