Koud, 27 november

Verwarming blijkt stuk vanavond als ik thuiskom.. beetje koud in mijn huis en ook een beetje in mijn hart.
Sterfgeval bij Werner in de familie hoor ik via mijn moeder. Mijn hoofd zit daar, mijn hart zit daar. Sommige dingen zijn té afschuwelijk. En mijn woorden zijn even "op".

My heart in hiding.

Foon met Geert, 26 november

Telefoon van Geert. Bijbabbelen, we doen dat niet vaak genoeg, vind ik. Maar het is àltijd fijn...
Hoe ik mijn bezoek aan het Alhambra ervaren heb, wil Geert weten.

Wel, dat beleefde ik een beetje met geméngde gevoelens, moet ik zeggen...En ik weet zeker dat, mocht je in Duitsland als toerist zo behandeld worden, de halve wereld het met verontwaardigde stem over "nazistische praktijken" zou hebben, of iets ànders zéér onaangenaams... :-)

Ik schets even hoe het eraan toe gaat als je aankomt bij het Alhambra. Prima busverbinding met de benedenstad, dàt moet gezegd!

Er zijn drie loketten, zie ik bij aankomst. En zoals op een luchthaven is er een slingerparcours uitgewerkt om in rij te gaan staan. Proooooperkes georganiseerd... Ik slalom door het parcours heen, er zijn nauwelijks acht mensen voor me in de rij, dus dat valt mee, denk ik dan. Ik had rekening gehouden met een grotere toeloop...

Vooraan word je tegengehouden door een geüniformeerde matrone die je strak bij de arm tegenhoudt, kijkt welk loket vrij komt en vervolgens in je arm pookt (maar dan ook écht hé!) , je een duwtje in de goeie richting geeft en dan luid "dos" balkt. Ja, dat loket "twee" vrij is, zie ik zelf oook wel...:-) Ik vind dit zéér onaangenaam, ik kom hier om iets moois te bekijken, niet om voor vier jaar als ongewenste vreemdeling in een concentratiekamp te verdwijnen en die indruk krijg je wel...(Geert rookt een sigaretje, blaast met enige afschuw de rook uit, hoor ik, hij begrijpt dat ik het niet fijn vond. )

Aangekomen bij het loket, blijken er twee formules te bestaan. Je koopt een dagticket; bezoek van half negen tot twee uur, of een avondticket, bezoek van twee tot zes. Het is half elf als ik op het Alhambra aankom, dus ik koop dan toch maar het dagticket.
Daarop staat het volgende vermeld:

"The access to the Nasrid Palaces is different from the rest of the monument, because it is strictly limited to the half- hour indicated on the ticket due the restrictions on maximum capacity in this area (300 people). If you do not visit the Palaces within the half- hour indicated, you will loose the right to visit, although you can visit the rest of the Monument. Do not forget that the visit to the Nasrid Palaces finishes an hour before the closing time, and it takes at least 30 minutes, so you should visit the Generalife and the Alcazaba before."

Ik mag me om half 12 aan het Nasridenpaleis aanmelden en moet er om twaalf uur ook weer uit.. op straffe van.. Ja van wat eigenlijk? (Geert oppert een paar dingen die niet voor publicatie vatbaar zijn :-)
Loop dus eerst een uurtje rond in het paleis van Karel V, bezoek het Alcazaba... Kijk regelmatig eens op mijn horloge... wil immers op tijd zijn om van het mooiste stuk van het fort optimaal te kunnen genieten. Links en rechts zie ik toeristen, nét als ik, opgejaagd op hun horloge kijken. Het ontneemt mij een pak "genieten"... Ik heb voor mijn ticket betaald en maak dan graag zélf uit waar ik loop en hoe veel tijd ik uittrek voor wat er te zien is. Noem me gerust " moeilijk" :-)

Maar goed, niet mopperen, ... om half twaalf sta ik netjes voor de ingang van het Nasridenpaleis. Dat is bloedstollend mooi. Ik weet dat want ik was hier al eerder. Wat stel ik vast? Bij elke volgende zaal die je betreedt, bij elke patio, staat een klojo in uniform en moet je je ticket laten scannen... Over and over again...!
Nog 23 minuten en nog vijf zalen en patio's te gaan.. nog 16 minuten en nog drie .. nog 8 minuten en nog één patio te bekijken. IK vind dat stréssen hoor... Elke vierkante centimeter is hier het bekijken waard, de zon speelt in de vijvers en werpt glinsterende reflecties op de muren... IK zou hier op één plekje wel een uur kunnen zitten kijken naar het veranderende licht... Ik wil élke zuil bekijken, en nog eens van en andere kant, en even teruglopen, en me verbazen, en wéér en weéér, de tegeltjes bekijken, de plafonds, de Arabische opschriften en krullen volgen... (Geert schenkt zich intussen een wijntje in, hoor ik :-)

En wat moet je doen? In ijltempo er doorheenjakkeren, want de volgende lading toeristen staan alweer aan de hekken. Foto's nemen wil ik ook en daar neem ik ooook graag wat tijd voor. Kan dus niet, want die Spanjaard met z'n chronometer zit je op de hielen...

Er zijn een hoop mensen die sowieso niet langer daar blijven hangen dan een half uurtje... ik zie dat aan de manier waarop ze kijken en wandelen, maar een aantal loopt even gefrustreerd als ik rond. Wij hebben rustig onze tijd nodig. (Geert knikt, ik zie hem niet, maar ik voel dat :-)
Dus ja, ik bezocht het Alhambra met gemengde gevoelens... genoot van de pracht, van de uitzichten, van de tuinen, maar toch liever zonder die chronometer... Verwachtte me élk ogenblik aan overtreders die in de handboeien geslagen weggebracht werden :-)



Gisteren lange babbel ook met Anita. OOOOK te lang geleden, maar dat maken we in de kerstvakantie zeker nog wel eens goed. Ze is verhuisd intussen en heeft in haar nieuwe huis meteen ook haar draai gevonden. Het is er supergezellig. Warme kleuren, mooie oude acenten: de mozaïektegeltjes op de vloer, oude koepels met gekleurde ramen, houten vloeren, reuzegrote glazen deuren met oude koperen klinken.. I loooooove it.

Zeurderige buikpijn in de loop van de avond. Kom aan de hapjes die klaarstaan nauwelijks toe. Hele nacht wakker gelegen, pijnstiller geslikt. Het wordt érger in plaats van beter... Néé, niet fijn...
Lig als een foetusje opgerold in mijn bed, nog maar een pijnstiller dan... Echt béteren doet het niet.
Morgen hopelijk wel. Ik ben een optimist :-)

Hé bàh, (tris)

16.00
Donder, bliksem, hagelbollen... de natuur pakt zwaar uit met een herfstoffensief. Poes is bang. Ik trek mijn dekentje wat hoger op.

boete, 25 november

Na mijn "bah"-gevoel over mezelf van gisteren, vandaag niet bepaald een opsteker in mijn brievenbus gevonden.
Briefje van de politie...
Voorspelt niet veel goeds hé?
Nee, inderdààd :-(

Werd geflitst in een godvergeten tunneltje in het Antwerpse stadscentrum waar je in het midden van de bebouwde kom om god weet welke reden maar 30 per uur mag rijden. Ik "raasde" daar kennelijk tegen 55 per uur door... Stel je voor!!!!
Snelheidsduivel Ils mag nu 160 euro ophoesten, leest ze. Tja, niet veel aan te doen zeker.. zal braafjes betalen, maar toch met enige tegenzin. Had die 160 euro liever aan iets leukers besteed. Ik voel me geen roekeloze chauffeur, néé, toch niet... :-)

Hé, bàh :-) (bis)
Iemand nog iets leuks te melden misschien?

soms, 24 november

Soms valt er over een dag niet veel meer te vertellen dan dat ik mezelf hartgrondig haat omwille van alle klussen waar ik zou aan moeten beginnen en waar ik maar niet toe kom: afwassen, strijken, met auto naar onderhoud, met rotzooi naar containerpark, opruimen, schilderen, snoeien, naar de ziekenkas.. Mijn lijst is ellenlang en toch... het komt er niet van. Weet niet waar beginnen en dan overvalt me "ik sta erbij en ik kijk ernaar..." Me heel goed bewust dat het danig foùt zit...

Mateloos bewondering voor iedereen die efficiënt doet wat er moet gebeuren. Wou dat ik ook zo was...
Hé, bàh! :-)

Anouk, 23 november

Ik stap de tram op. Die moet me op nog geen tien minuutjes naar het Sportpaleis brengen.
Drùk op de tram. En laat ik nu net bij dié deur opstappen waar de Nederlands-Limburgse Anoukfanclub der lesbiennes zich verzameld heeft. Als je niet kortgekapt en breedgeschouderd bent, minimum één meter vijfenzeventig en een beetje stoér mag je er niet bij, bij hun club, so it seems. :-) "Dames" zijn niettemin allemaal lacherig, hebben zin in een concert en vinden mij "een lekker wijffie"... Jààààà, dat horen we goéd... :-) Ik mag gerust bij hén op het middenplein komen staan, zeggen ze.
Zucht, bij dames val ik dus in de smaak. Alleen ligt dààààààr nu écht mijn interesse niet :-) Heb ook àltijd pech :-)

Patrick lacht fijntjes als ik het hem vertel. Patrick lacht altijd fijntjes :-)

Concert wordt op gang getrapt door The Black Box Revelation. Die zag ik al een paar keer eerder. Steeds weer verbaasd met hoeveel vuur en energie twee jonge gasten zo'n loeiharde sound de lucht injagen. Met twéééééééé!
"Het ruige kantje in jou houdt daar wel van hé?" vraagt Patrick. Ik knik en zeg "Uhu!!!" Hij glimlacht fijntjes :-)
Ik vind gewoon dat die kerels sterke nummers hebben.

Uurtje later, half tien is het inmiddels, entree van la grande dame met band op de middenstip. Ik heb die opstelling hier in het Sportpaleis nog nooit eerder gezien. Vond het wel geslaagd, maar wij hadden dan ook prima plekjes om alles goed te zien. Als ik niet ergens quasi op de eerste rij kan staan, doe mij dan maar een zitplaatsje! :-) Met mijn lengte, geniet ik er dan van als ik ook wat kan ZIEN en niet alleen de oksels van wie net voor me staat.

Anouk is zwanger, flink wat kilootjes aangekomen inmiddels, maar heeft niettemin ook iets zeer meisjesachtigs, vind ik. Niet in het minst omdat ze tussen haar nummers in, wat commentaar de zaal in gooit, altijd wel vergezeld van een giechel waar ik jaloers op ben.. Dààr pak je mannen zoooooo mee in, weet ik en neem me voor om flink te gaan oefenen :-)

Er hangen een tiental schermen boven het podium. daar krijg je close-ups van haar en de muzikanten te zien, maar ook clipjes en home-videos, "thuis met de kindjes". Mooie vrouw, ontwapenende glimlach en met haar ogen alleen al dwingt ze je te blijven kijken. Geen dansers, geen circusachtig vertier, sensationele dingen.... Voor mij màg dat allemaal hoor, maar ik vind het sterk als je in "eenvoud" met je muzikanten en niks anders daar kan staan en mensen bij hun nekvel grijpen. Want dàt doet ze!

Ben niet echt een gedetailleerd kenner van haar hele repertoire, maar behalve de nieuwe nummers, jaagt ze er ook echt àl haar successen door en bepaald in een stomend tempo, vind ik. Ik geniet.
Patrick moet voor de deadline een klein stukje naar de krant doorsturen. Mensen die rond ons zitten, stoten elkaar aan en kijken met een blik van " Gaat die hier wat zitten werken of wat???" als hij zijn computertje bovenhaalt en gaat tokkelen... Ja, die gaat wat zitten wérken :-) Lijkt me overigens een léuke job :-) Nog leuker is het als je niét met een deadline zit en je mag toch mee, zoals ik :-)

Anouk rockt en dat doet ze goed, maar hoogtepunten voor mij zijn toch "Michel", en "Lost"... kippenvel krijg ik daar van. Moet dan Patrick even snel in zijn hand kunnen knijpen. That's me :-)
Ook heel erg onder de indruk van de drie backing-vocals: kogelronde zwarte zangeres met aangepast stemgeluid, rapper die er ook bepaald robuust uitziet maar érg hoge noten haalt en springerig mager meisje in leren jurkje met hoedje op. Vuuuuuuurrode lippenstift. OOOOOk mooie stem!

Lang concert, maar het verveelt me geen halve seconde.
Bij de tram staat een mensenzee waar geen einde aan komt; het hele perron staat afgeladen vol en ook de hele roltrap. Het beweegt er voor geen meter. Veertig minuutjes wandelen en ik ben thuis? Zoiets? Laat de aanschuivers hun ding doen en verlaat het tramstation.

Het regent niet. Ik huppel naar huis, neurie, zwaai met mijn paraplu en slinger mijn sjaal een paar keer in de lucht. Spring over de plassen die ik als vijvertjes her en der op mijn pad vind. Wind door mijn haren.
Mooie avond was dit. Verrassing, want dit was helemaal niet "gepland".
Thanx, Patrickje!

*Ils lacht fijntjes*

Rotweer, 23 november

Eén oog half open zei me vanmorgen genoeg; het is éigenlijk weer om een hele dag in bed te blijven, een goed boek te lezen, filmpje te kijken, de gordijnen toe te schuiven en de wereld buiten te sluiten. Roffelende regen op het veluxraam boven mijn hoofd bij het wakker worden, loeiende wind, hardnekkig zware regen op de bekisting van mijn rolluiken... treurmars van ritmische druppels. Apollo bekijkt me met een honende blik: " Hà, jij denkt dat ik buiten wil, dénk maar gàuw iets anders.." als ik de achterdeur openschuif om haar buiten haar morgenplasje te laten doen. In plaats daarvan komt ze bij mij in de zetel zitten en wast uitvoerig mijn arm terwijl ik voor school werk.Tiens, gisteren en zaterdag leek het nog lente...

Smsje vanmorgen van long-time-no-see-Patrick, of ik vanavond meega naar het concert van Anouk in het Sportpaleis. Ik neem aan dat hij daar voor de krant een stukje over zal moeten schrijven. En ik ga graag mee, vind dat een buitenkansje.
Tijdens en na het concert zullen we dan weer wel even tijd hebben om wat bij te praten. Onze agenda's waren de laatste maanden totaal niet compatibel.. of zoiets. En Patrick is het short-notice type na lange stiltes. Had ik het vroeger moeilijk mee, maar uiteindelijk... het wént en ik ga daar nu een pak luchtiger mee om. Met een boél dingen, merk ik en dat is bepaald een gunstige evolutie, toch? :-) Ik ben soms te streng voor mensen en ik weet dat. Ik wil te veel... moet je niet doen, heb ik intussen geleerd.

Straks eerst naar school. Heb ik wel zin in, ondanks het weer. Maar toch liever ijskoude winterdag, eventueel zelfs met sneeuw... Deze regenbuien? Ik hààààààààt ze.

Winterland Hasselt, 22 november

"En zoooo lààt nog naar huis, naar Antwerpen? Toch bij jou blijven slapen zeker, mijne jongen?" vroeg de moeder van Stefan bezorgd toen hij vertelde dat hij bezoek uit een andere provincie ontving :-)
Met de zegen van de mama ging ik dus op logeerpartij :-) Mijn moeder heb ik niet ingelicht :-)
En raar maar waar, mijn toiletzak heeft exact hetzelfde motiefje als de lakens ten huize Stefan :-) Hahahaha!

Op zondag naar Winterland in Hasselt. Rondwandelen, schaatsertjes kijken die op hun snufferd vallen, kraampjes met allerlei snoep en "vreten" bekijken.. ons erover verwonderen dat er zo weinig mensen hier rondlopen. Loopt het dan zoooooo storm in de Grenslandhallen op de Eroticabeurs vragen we ons af :-)

Pannenkoeken!!!! Gulzig, ongeduldig, mét bruine suiker en daarna allebei met het schaamrood op onze wangen en met wapperende armen (alsof dat hélpt!!!!!!) bekennnen; "Ik heb mijn tong verbrand!" "Ja, ik ook!" Solidariteit en samenhorigheid, dàt is Kerstmis hé... Ik ga er spontaan van zingen: " De herderkens lagen bij nachte.. zij lagen bij nacht in het veld..." Stefan is een beleefd iemand maar snoert me toch de mond :-) Gelijk heeft hij...

Het ijs op de schaatsbaan dooit, mensen vreten zich te pletter aan allerlei, een waarzegster "voorspelD" (sic!) de toekomst. Niet kunnen spellen en willen voorspellen, ik geloof er niet in, maar ik heb een heerlijke dag. Geen nood aan wààrzeggers whatsoever :-)

Op tijd naar huis voor schoolwerk. Zingen in de auto.
Wolkbreuk boven Ranst, net als ik er tank. De reclameborden die melden dat er verse broodjes te koop zijn in de servicewinkel worden metershoog de lucht in geblazen. De wind tempeest... het is herfst.. Uiteindelijk toch....!